Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 16 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2866/12 pozostawił bez rozpoznania wniosek R. Z. z dnia 6 sierpnia 2014 r. o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wpisu od skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu wskazał, że skarżący pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z uwagi na fakt, że powyższy wniosek nie został złożony na wymaganym formularzu PPf, pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez nadesłanie wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPf w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 6 sierpnia 2014 r. bez rozpoznania. Z uwagi, iż ww. brak formalny został usunięty przez skarżącego dopiero w dniu 17 września 2014 r. tj. po upływie terminu do jego uzupełnienia, Sąd I instancji zarządził o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie R. Z. podniósł, że wniosek z dnia 6 sierpnia 2014 r. był kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy dlatego też nie było potrzeby wzywania go, w trybie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.s.a.), do złożenia wniosku na formularzu PPf. Podał, że informacje zawarte w formularzu PPf, który w ocenie Sądu skarżący złożył po terminie do jego złożenia, były już Sądowi znane z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).
Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, skarżący pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. zwróci się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym wezwano skarżącego do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPf w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skarżący ww. brak formalny uzupełnił po wyznaczonym przez Sąd terminie.
W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 P.p.s.a., że postanowienie Sądu I instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżący bowiem nie uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Nie można uznać, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF na wcześniejszym etapie postępowania zwalniało skarżącego z powyższego obowiązku. Skarżący ma bowiem prawo złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania jednakże wniosek ten zawsze winien spełniać wymogi zawarte w art. 252 § 2 p.p.s.a. tj. zostać złożony na urzędowym formularzu. Złożenie wniosku niespełniającego ww. wymogu skutkuje niemożliwością merytorycznego jego rozpoznania. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia.