Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1071/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Z.G. od postanowienia tego Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1071/17, o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1071/17, oddalającego skargę Z.G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
W zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd wskazał, że zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżący Z.G. złożył osobiście, a nie za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, dlatego jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący Z.G. złożył zażalenie. Skarżący wskazał, że zaskarża postanowienie w całości zarzucając mu "jawną obrazę prawa wraz z naruszeniem prawa materialnego odnoszącego się do posiadanej współwłasności i zapisowi art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wraz z rękojmią wiary publicznej KW w odniesieniu do ochrony właściciela".
Ponadto skarżący wskazał, że wraz z zażaleniem składa zawiadomienie w trybie art. 304 § 1 k.p.k. o poświadczeniu nieprawdy w wydanym postanowieniu przez sędziego WSA Bogusława Cieślę o braku przymiotu strony współwłaściela lokalu własnościowego w Warszawie przy ul. [...]nr [...]. Skarżący zarzucił, że wydając zaskarżone postanowienie sędzia WSA poświadczył nieprawdę jakoby [...] był sporządzającym zażalenie jako "przedmiot nieuprawniony".
Z zażalenia wynika, że w ocenie skarżącego orzeczenie powinno być wydane na rozprawie jawnej z udziałem skarżącego z nakazaniem dokonania przyłącza instalacji gazowej do lokalu nr [...].
W kolejnym piśmie z dnia 27 sierpnia 2018 r. skarżący Z.G. jeszcze raz podkreślił, że nie wyrażał zgody na prowadzenie sprawy w trybie niejawnym, dlatego zostało naruszone jego prawo do dostępu do jawnego procesu z art. 45 Konstytucji RP. Ponadto, skarżący podniósł, że WSA mając wiedzę o przestępstwie nie przekazał sprawy do Prokuratury zgodnie z art. 304 § 1 k.p.k.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy.
Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządził osobiście. Nie należy on do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 p.p.s.a. do sporządzenia takiego zażalenia. Podkreślić należy, że skarżący został pouczony przez Sąd o bezwzględnym obowiązku w powyższym zakresie, tzn. przymusie adwokacko-radcowskim.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie, odrzucające zażalenie skarżącego odpowiada prawu.
Mając na uwadze wniosek o wydanie orzeczenia na rozprawie, jak również zarzuty skarżącego, że nie wyrażał on zgody na tryb uproszczony - niejawny i dlatego został pozbawiony prawa do jawnego procesu wbrew treści art. 45 Konstytucji RP, należy zauważyć, iż wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1071/17, WSA w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z.G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [,,,] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, oddalił skargę.
Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem skargi Z.G. było postanowienie wymienione w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Sprawa została zatem prawidłowo rozpoznana w trybie uproszczonym, na którym zgodnie z art. 120 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawny w składzie trzech sędziów.
Natomiast zgodnie z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym.
Rozpoznanie zatem sprawy na posiedzeniu niejawnym znajduje oparcie w obowiązujących przepisach p.p.s.a. i nie może być uznane za naruszenie prawa określonego w art. 45 Konstytucji RP.
Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu poświadczenia nieprawdy w wydanym postanowieniu przez sędziego WSA Bogusława Cieślę o braku przez skarżącego przymiotu strony współwłaściela, należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu WSA w Warszawie nie wypowiadał się na temat posiadania przez skarżącego przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym.
Niezrozumiały jest także zarzut dotyczący potraktowania w zaskarżonym postanowieniu skarżącego Z.G. jako przedmiotu. Było wręcz przeciwnie, w zaskarżonym postanowieniu znajduje się stwierdzenie: "sporządzenie takiego zażalenia przez podmiot nieuprawniony jest brakiem o charakterze nieusuwalnym", a zatem skarżący został określony jako podmiot a nie przedmiot.
Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego o skierowanie przez Sąd do Prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, należy zauważyć, że zgodnie z art. 304 § 2 k.p.k. instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.
Okoliczność, że skarżący uważa, iż doszło do popełnienia przestępstwa, nie oznacza, że spełnione zostały przesłanki do złożenia takiego zawiadomienia przez Sąd. Zwłaszcza, że z akt sądowych sprawy wynika, iż w sprawie toczyło się lub toczy nadal postępowanie w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-Praga Północ w Warszawie, sygn. akt PR 2 Ds 888.2017, jak również w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście – Północ w Warszawie, sygn. akt PR 2 Ds. 1290.2018. IV.
Ponadto, należy również zauważyć, że powoływany przez skarżącego art. 304 § 1 k.p.k. stanowi, że każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Jeśli zatem skarżący uważa, że zostało popełnione jakieś przestępstwo, powinien zawiadomić o tym właściwe organy, tj. prokuratora lub Policję.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.