Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2026 r. sygn. akt IV SA/Wa 2718/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 28 sierpnia 2025 r., znak sprawy [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i zwrócił skarżącemu wpis od skargi.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd podniósł, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane na adres skarżącego wskazany w skardze. Korespondencja, po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie i uznana za doręczoną 16 grudnia 2025 r. W związku z powyższym termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął z dniem 23 grudnia 2025 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykonał wezwania Sądu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.
Zażaleniem P. P. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do dalszego prowadzenia. W zażaleniu podniesiono, że skarżący nie otrzymał informacji o awizowaniu przesyłki sądowego zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast przepisy art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i lit. b wskazują, że pismo strony powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń oraz numeru PESEL wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że wniesiona na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 28 sierpnia 2025 r. skarga P.P. będąca pierwszym pismem w sprawie, nie spełniała wymogów formalnych. Skarżący nie wskazał w niej bowiem swojego numeru PESEL. W związku z powyższym, w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarżący został wezwany do uzupełnienia ww. braku skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania te skutecznie doręczono skarżącemu - w trybie art. 73 p.p.s.a. - dnia 16 grudnia 2025 r., a zatem termin do uzupełnienia przedmiotowego braku upływał skarżącemu z dniem 23 grudnia 2025 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy, termin ten upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu było odrzucenie skargi jako pisma, którego braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Odnośnie natomiast podnoszonych w zażaleniu okoliczności wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, z uwagi na niemożność doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej ww. wezwania w sposób bezpośredni, przesyłka je zawierająca została pozostawiona we wskazanej na potwierdzeniu odbioru placówce pocztowej, o czym w dniu 2 grudnia 2025 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego (k. 22 akt sądowych). Kolejne zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki – jak wynika z adnotacji na kopercie - zostało pozostawione w dniu 10 grudnia 2025 r., a zwrot nastąpił w dniu 18 grudnia 2025 r. z uwagi na niepodjęcie przesyłki z placówki pocztowej.
Przepis art. 73 p.p.s.a. dla przyjęcia tzw. "fikcji doręczenia" wymaga, by w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo złożyć na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, zgodnie z którym "Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe". W przypadku niepodjęcia pisma w terminie o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 omawianego przepisu).
Wobec zatem dopełnienia wymogów z art. 73 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że przedmiotowa korespondencja została doręczona skarżącemu w trybie ww. przepisu w dniu 16 grudnia 2025 r. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Samo wskazanie przez skarżącego, że zawiadomienia (tzw. awiza) mogły nie być w przedmiotowej sprawie pozostawione w jego oddawczej skrzynce pocztowej, nie mogło skutecznie obalić tego domniemania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.