Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r. (k. 470), sygn. akt II SA/Kr 336/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie B.B-G. i M.B.-G, oraz J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16 (k. 289), odrzucające skargę A.B.
Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek odrzucić na posiedzeniu niejawnym zażalenie na postanowienie, wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2018 r. wezwano B.B-G. i M.B.-G, oraz J.B. do usunięcia braków formalnych zażalenia, poprzez osobiste podpisanie zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia.
Sąd wskazał, że jak wynika z adnotacji poczty skarżące B.B-G. i M.B.-G, były nieobecne pod wskazanym adresem i nie odebrały w terminie adresowanych do nich przesyłek z sądu. Przesyłki były awizowane w dniu 27 lutego 2018 r. oraz w dniu 7 marca 2018 r., zaś J.B. zarządzenie zostało doręczone w dniu 6 marca 2018 r.
W związku z powyższym Sąd przyjął, że termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez J.B. upłynął bezskutecznie w dniu 13 marca 2018 r., zaś B.B-G. i M.B.-G, w dniu 20 marca 2018 r., co spowodowało odrzucenie ich zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16 (k. 289), odrzucające skargę A.B..
Zażalenie na powyższe postanowienie (k. 588) wniósł A.B. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik B.B-G. i M.B.-G,.
Skarżący wskazał, że posiada pełnomocnictwa do reprezentowania swojej żony i córki od początku postępowania, które znajdują się w aktach sprawy. W zażaleniu skarżący podniósł, że żądane dokumenty doręczono do WSA w terminie, jest data stempla poczty na kopercie choć list wrócił do nadawcy (był też reklamowany na poczcie), który ponownie nadał go do Sądu. Skarżący wniósł o uchylenie postanowień i wezwań z Sądu oraz o zakończenie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 49 p.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1).
Podkreślić należy, że każde pismo strony do Sądu, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.).
Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że istota braków formalnych pisma polega na stwierdzeniu, czy braki te uniemożliwiają nadanie mu dalszego biegu. To od zbadania okoliczności w konkretnej sprawie będzie możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z takim brakiem formalnym pisma, który uniemożliwia nadanie mu dalszego biegu. Wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a. powinna być dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Prawo do zastępstwa procesowego jest także ściśle związane z prawem do sądu, tak więc wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna również ograniczać stronie realizacji tego prawa.
W niniejszej sprawie odrzucono zażalenie B.B-G. i M.B.-G,, ponieważ uznano, że osoby te nie uzupełniły jego braku poprzez własnoręczne podpisanie zażalenia. WSA w Krakowie uznał, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwa tych osób do reprezentowania ich przez A.B. nie uprawniają go do występowania w imieniu B.B-G. i M.B.-G, w niniejszej sprawie.
Jest to błędne założenie Sądu.
Skarżący A.B. przy piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. (k.
38) nadesłał własnoręcznie podpisane przez mocodawczynie oraz poświadczone notarialnie pełnomocnictwa dla niego do występowania w imieniu swojej żony B.B-B. i swojej córki M.B. Z obydwu pełnomocnictw wynika, że A.B. jest umocowany do zarządu i administrowania wszelkimi nieruchomościami, w tym m.in. do reprezentowania mocodawczyń we wszystkich sprawach przed Sądami, do składania w ich imieniu wszelkiego rodzaju pism, wniosków, oświadczeń, odwołań, do składania wszelkiego rodzaju wyjaśnień i zapewnień, do odbioru korespondencji, przesyłek pocztowych, a także do dokonywania wszelkich czynności jakie tylko z wykonaniem tego pełnomocnictwa mogą okazać się konieczne.
W związku z treścią niniejszego pełnomocnictwa, należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, iż w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przepis ten wyznacza zakres pojęcia "sądy" poprzez wymienienie kategorii organów, które w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wymiar sprawiedliwości. Wyrażenie języka prawnego – "sądy" - obejmuje swoim zakresem przedmiotowym wszystkie wskazane w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP organy sprawujące wymiar sprawiedliwości, zatem jego użycie w pełnomocnictwie umocowuje do reprezentowania mocodawcy przed sądem każdej kategorii, a zatem także przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia z 13 maja 2015 r., sygn. akt II FZ 342/15).
W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że pełnomocnik skarżących był należycie umocowany do reprezentowania pozostałych skarżących, ponieważ nadesłane pełnomocnictwa do występowania A.B. w imieniu żony i córki obejmowały reprezentowanie ich przez sądami administracyjnymi, a zatem wzywanie ich do własnoręcznego podpisu zażalenia było zbędne. Jak wskazano bowiem powyżej sądy administracyjne są sądami w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, a udzielone pełnomocnictwa mają charakter ogólny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.