Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania K. G. adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 18 czerwca 2004 r. Oddalając wniosek skarżącego Sąd stwierdził, że przy ocenie możliwości finansowych strony należy mieć na uwadze nie tylko wysokość aktualnych dochodów, ale również posiadany majątek i możliwości zarobkowe wnioskującego o prawo pomocy. Wobec braku wykazania przez skarżącego zmiany sytuacji finansowej w stosunku do sytuacji wykazywanej we wniosku PPF z dnia 27 sierpnia 2004 r. (który Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił postanowieniem z dnia 28 października 2004 r., a zażalenie na to postanowienie zostało następnie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt. OZ 1525/04), Sąd nie znalazł podstaw do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł w dniu 17 sierpnia 2005 r. zażalenie, w którym domaga się przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne. Spełnienie przesłanek z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi bezwzględny warunek przyznania prawa pomocy i nie może budzić żadnych wątpliwości Sądu. Natomiast niewykazanie okoliczności wskazywanych w powołanym przepisie powoduje brak możliwości przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby Sąd I instancji błędnie ocenił sytuację skarżącego. Co do zasady, posiadanie majątku nieruchomego (w
Sygn. akt II OZ 942/05 tym także nieruchomości rolnej) wyklucza przyznanie prawa pomocy, chociażby skarżący nie czerpał z tego majątku dochodów. Skarżący jest posiadaczem gospodarstwa rolnego. Budynki gospodarcze, na których brak wskazuje skarżący, nie stanowią bezwzględnego warunku dla prowadzenia upraw gruntowych i przy zachowaniu odpowiednich starań gospodarstwo to może przynosić skarżącemu dochód. Sąd I instancji prawidłowo więc ocenił, iż skarżący posiada możliwość uzyskania dochodu i nie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy. Tym bardziej, że strona wszczynająca postępowanie sądowe musi liczyć się z koniecznością poniesienia pewnych wydatków na ten cel, a zatem wykorzystać wszelkie swoje możliwości do zgromadzenia środków, zanim zwróci się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Ponadto podkreślić należy, że w zażaleniu skarżący również nie powołał nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę orzeczenia i przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.