Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2018 r. (k. 544), sygn. akt II SA/Kr 336/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.) odrzucił zażalenie B.B.-B. i M.B-G., złożone w ich imieniu przez ich pełnomocnika A.B., na postanowienie z dnia 2 stycznia 2018 r. ponieważ skarżące nie uzupełniły braków formalnych zażalenia poprzez osobiste podpisanie go.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.B. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik B.B-B. i M.B-G (k. 593). Skarżący wskazał, że posiada notarialne pełnomocnictwa do reprezentowania swojej żony i córki od początku postępowania w SKO i w Sądzie, które znajdują się w aktach sprawy, zaś pełnomocnictwa nie zostały cofnięte.
Skarżący wniósł o zakończenie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 49 p.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1).
Podkreślić należy, że każde pismo strony, powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.).
Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że istota braków formalnych pisma polega na stwierdzeniu, czy braki te uniemożliwiają nadanie pismu dalszego biegu. To od zbadania okoliczności w konkretnej sprawie będzie możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z takim brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a. powinna być dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Prawo do zastępstwa procesowego jest także ściśle związane z prawem do sądu, tak więc wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna również ograniczać stronie realizacji tego prawa.
W niniejszej sprawie odrzucono zażalenie B.B.-B. i M.B.-G, ponieważ uznano, że osoby te nie uzupełniły jego braku poprzez własnoręczne podpisanie zażalenia. WSA w Krakowie uznał, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwa tych osób do reprezentowania ich przez A.B. nie uprawniają go do występowania w imieniu B.B-B i M.B-G w niniejszej sprawie.
Jest to błędne założenie Sądu.
Skarżący A.B. przy piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. (k.
38) nadesłał własnoręcznie podpisane przez mocodawczynie oraz poświadczone notarialnie pełnomocnictwa dla niego do występowania w imieniu swojej żony B.B-B. i swojej córki M.B.. Z obydwu pełnomocnictw wynika, że A.B. jest umocowany do zarządu i administrowania wszelkimi nieruchomościami, w tym m.in. do reprezentowania mocodawczyń we wszystkich sprawach przed Sądami, do składania w ich imieniu wszelkiego rodzaju pism, wniosków, oświadczeń, odwołań, do składania wszelkiego rodzaju wyjaśnień i zapewnień, do odbioru korespondencji, przesyłek pocztowych, a także do dokonywania wszelkich czynności jakie tylko z wykonaniem tego pełnomocnictwa mogą okazać się konieczne.
W związku z treścią niniejszego pełnomocnictwa, należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, że w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przepis ten wyznacza zakres pojęcia "sądy" poprzez wymienienie kategorii organów, które w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wymiar sprawiedliwości. Wyrażenie języka prawnego – "sądy" - obejmuje swoim zakresem przedmiotowym wszystkie wskazane w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP organy sprawujące wymiar sprawiedliwości, zatem jego użycie w pełnomocnictwie umocowuje do reprezentowania mocodawcy przed sądem każdej kategorii, a zatem także przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia z 13 maja 2015 r., sygn. akt II FZ 342/15).
W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że pełnomocnictwa do występowania A.B. w imieniu swojej żony i córki obejmowały reprezentowanie ich przez sądami administracyjnymi. Jak wskazano bowiem powyżej sądy administracyjne są sądami w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, a udzielone pełnomocnictwa mają charakter ogólny.
Mając powyższe na uwadze, podlega uchyleniu zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym odrzucono zażalenie B.B.-B. i M.B. z powodu braku jego własnoręcznego podpisania. Skarżące były bowiem reprezentowane w sprawie przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, a zatem wzywanie ich do własnoręcznego podpisu tego pisma było zbędne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.