Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 marca 2017 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2017r., wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: podpisanie skargi, (jednocześnie informując, że działająca w sprawie jako reprezentant skarżącego M. P. nie może w świetle przepisów art. 35 p.p.s.a. być pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym) oraz podpisanie przesłanych do Sądu 14 odpisów skargi lub nadesłanie 14 podpisanych odpisów skargi. W zakreślonym terminie działający w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik przedłożył –pełnomocnictwo z dnia 12 maja 2017 r. oraz podpisaną przez siebie skargę wraz z jej odpisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) – dalej p.p.s.a. odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skierowane do skarżącego wezwanie nie zostało przez niego należycie wykonane albowiem złożona ponownie skarga wraz z odpisami skargi była w istocie podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego dopiero w dniu 12 maja 2017 r. Zdaniem Sadu skarżący pomimo wezwania nie podpisał wniesionej w sprawie skargi, ani nie nadesłał podpisanego jej odpisu. Opatrzenie skargi podpisem osoby ją wnoszącej stanowi tymczasem bezwzględny wymóg skargi jako pisma procesowego. Stąd, przed negatywnymi konsekwencjami związanymi z tym zaniedbaniem nie może uchronić strony okoliczność, że ustanowiony dopiero w dniu 12 maja 2017 r. profesjonalny pełnomocnik złożył na wezwanie Sądu podpisaną przez siebie skargę datowaną na dzień 15 maja 2017 r. wraz z jej odpisami. W ocenie Sądu nie miała znaczenia okoliczność złożenia przez r. pr. I. N. podpisanej skargi z dnia 12 maja 2017 r. wraz z jej odpisami, bowiem ustanowiony w dniu 12 maja 2017 r. pełnomocnik nie był umocowany do działania w imieniu skarżącego w dniu wniesienia skargi, tj. na dzień 27 marca 2017 r., a wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi było wyraźnie skierowane do skarżącego celem podpisania skargi z dnia 27 marca 2017r. Dodatkowo należy wskazać, że złożenie pisma z dnia 15 maja 2017 r. na mocy ustanowionego w dniu 12 maja 2017 r. pełnomocnictwa nastąpiło z uchybieniem terminu do wniesienia skargi.
Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. K. S. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2017 r. zarzucając:
- naruszenie przepisów postępowania – art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 oraz z art. 34 i art. 35 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. odrzucenie skargi ze względu na niewykonanie zobowiązania do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jej niepodpisanie i nienadesłanie jej odpisów, w zakreślonych przez Sąd terminie, a podpisanie skargi przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, co w ocenie sądu nie stanowiło zadość wykonaniu wezwania;
- art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, tj. naruszenie konstytucyjnie chronionego prawa do sądu poprzez uznanie, że udzielenie pełnomocnictwa procesowego na etapie odpowiedzi na wezwanie sądu do uzupełnienia braków skargi i udzielenie odpowiedzi na wezwanie sądu poprzez ustanowionego pełnomocnika nie stanowi skutecznego uzupełnienia braków.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu odrzucenie skargi w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Celem tego przepisu jest zdyscyplinowanie strony składającej skargę do podporządkowania się sprawności postępowania sądowego. Jednak niewłaściwe zastosowanie tego przepisu niesie za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (por. postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 2922/11, Lex nr 1104114).
Należy zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego, że nadesłanie przez niego podpisanej skargi wraz z jej odpisami w terminie w którym skarżący został zobowiązany do podpisania skargi i nadesłania podpisanych odpisów skargi stanowi uzupełnienie braków formalnych skargi. Błędna jest interpretacja Sądu, że podpisanie skargi przez pełnomocnika któremu udzielno pełnomocnictwa w dniu 12 maj 2017 r., a więc po wniesieniu skargi do Sądu, nie może stanowić wykonania wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Należy podkreślić, iż skarżący może na każdym etapie postępowania ustanowić pełnomocnika, który będzie działał w jego imieniu. Tak więc podpisanie skargi przez pełnomocnika skarżącego wywołuje takie same skutki, jak gdyby podpisał ją osobiście skarżący. Dodatkowo należy podkreślić, iż skarga nadesłana przy piśmie z dnia 15 maja 2017 r. poza wskazaniem daty pisma (15 maja 2017 r.) w treści jest identyczna, jak skarga z dnia 27 marca 2017 r. Dlatego też, tych dwóch pism nie należy traktować jako oddzielne skargi, ponieważ stanowią one tę samą skargę z dnia 27 marca 2017 r. wniesioną w terminie. Oznacza to, że nadesłanie przez pełnomocnika skarżącego skargi, wraz z jej odpisami w dniu 16 maja 2017 r. stanowiło prawidłowe wykonanie wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi, dlatego nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.