Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w S. złożyła skargę do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z 15 września 2015 r. wezwano stronę skarżącą do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej i 7 odpisów skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 13 października 2015 r. do niniejszej sprawy wpłynęła korespondencja strony skarżącej zawierająca wymagane 7 odpisów skargi i jedynie kserokopię uchwały o powołaniu Zarządu Wspólnoty. Nadto uchwała podpisana była jedynie przez jednego członka Wspólnoty pomimo wskazania w uchwale właściwych dwóch członków. Jednocześnie nadesłano wniosek o przyznanie prawa pomocy. Formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy również był nieprawidłowo podpisany przez jednego członka Zarządu Wspólnoty. Już zatem na tym etapie zobowiązanie Sądu zostało nieprawidłowo wykonane kwalifikując skargę do odrzucenia.
Ponownie w związku z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy - zarządzeniem z 8 stycznia 2016 r. wezwano również do złożenia uchwały o powołaniu zarządu wspólnoty (oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem) oraz do podpisania wniosku zgodnie ze sposobem reprezentacji, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia strona skarżąca odebrała w dniu 19 stycznia 2016 r. Zarządzenie wykonano (nadesłano oryginał uchwały) jednak dopiero w dniu 5 lutego 2016 r., a zatem z uchybieniem 7 dniowego terminu. Nadto nadal wszystkie pisma procesowe nadesłane do Sądu podpisane były jedynie przez jednego członka Zarządu Wspólnoty.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi reprezentacji strony skarżącej - kolejnymi zarządzeniami z 9 czerwca 2016 r., 10 sierpnia 2016 r. oraz 13 września 2016 r. - oraz w związku z pismami Wspólnoty w imieniu której pisma podpisywał Z. G. z 3 lutego 2016 r. i 13 kwietnia 2016 r. - wzywano skarżącą Wspólnotę do wykazania sposobu reprezentacji Wspólnoty oraz do przedstawienia wiarygodnych dokumentów na jego potwierdzenie, m.in. poprzez nadesłanie listy członków Wspólnoty, nadesłanie aktualnej uchwały o powołaniu Zarządu Wspólnoty oraz karty głosowania za uchwałą o powołaniu z wyszczególnieniem imion i nazwisk osób/stron głosujących.
W pismach z 3 lutego 2016 r. oraz z 13 kwietnia 2016 r. Z. G. działający w imieniu Wspólnoty wskazał, że "Wspólnota Mieszkaniowa [...] w S. liczy siedmiu (7) właścicieli, przy czym jedni z właścicieli: A. A. wspólnie z żoną A. A. posiadają 3 lokale o łącznej powierzchni stanowiącej ponad 50 % udziałów w nieruchomości wspólnej. Małżeństwo A. od dnia nabycia lokali w 2008 roku nie uznaje istnienia Wspólnoty i [...] odmawia uczestniczenia w kosztach utrzymania części wspólnych nieruchomości. [...] Równocześnie A. A. nie uznając istnienia Wspólnoty podjął w 2013 roku wspólnie z żoną uchwałę o wybraniu się na Prezesa Zarządu Wspólnoty [...] celowo utrudniając podejmowanie kolejnych uchwał Wspólnoty w związku z większościowym pakietem własnościowym." Powyższe informacje dotyczące wielkości udziałów w nieruchomości potwierdzają wpisy w KW nr [...] prowadzonej dla budynku przy ul. [...] w S., czyli dla budynku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 października 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) – dalej p.p.s.a. odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie nadsyłanie w niniejszej sprawie -w wykonaniu zobowiązań Sądu koniecznej dokumentacji oraz treści pism Wspólnoty z 3 lutego 2016 r. oraz z 13 kwietnia 2016 r. - stwierdzić należy, że aktualnie nadesłana uchwała (przy piśmie z 7 września 2016 r.) o powołaniu Zarządu Wspólnoty nie została przegłosowana w sposób prawidłowy przez większościowych właścicieli Wspólnoty. Sposób reprezentacji skarżącej Wspólnoty nie jest zatem ustanowiony zgodnie z prawem, a co za tym idzie - skarga nie mogła być prawidłowo podpisana. Dodatkowo Sąd podkreślił, że wiele razy dążył do ustalenia prawidłowego, zgodnego z prawem, sposobu reprezentacji Wspólnoty.
Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w S. wniosła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na zastosowaniu tego przepisu mimo, że nie było do tego podstaw, albowiem nie doszło do nieusunięcia braków formalnych skargi, a postanowienie o odrzuceniu skargi zapadło przed upływem terminu na wykonanie zobowiązania Sądu. Dodatkowo wskazano, że Sąd przekroczył zakres swojej kognicji stwierdzając, że nadesłana uchwała o powołaniu zarządu nie została przegłosowana w sposób prawidłowy, a jedynym sposobem na wzruszenie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej jest tryb przewidziany w art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali. Skoro uchwała nie została zaskarżona to oznacza, że funkcjonuje w obrocie prawnym i nie została z niego wyeliminowana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli braki skargi nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu odrzucenie skargi w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Należy zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej Wspólnoty, że skarżąca Wspólnota prawidłowo nadesłała żądane dokumenty przez Sąd. Dodatkowo z akt sprawy wynika, iż skarżąca Wspólnota prawidłowo wykazała umocowanie Zarządu do podpisania skargi, a dokonana przez Sąd ocena uchwały o powołaniu zarządu wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego. Dodatkowo zgodnie z art. 25 ustawy o własności lokali właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu powszechnego z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy.
Niezależnie należy podkreślić brak konsekwencji Sądu, ponieważ postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. odmówił skarżącej Wspólnocie przyznania prawa pomocy z powodów innych niż brak właściwej reprezentacji Wspólnoty.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.