Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 132/16, odrzucił zażalenie J. Ż. (dalej jako skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 13 lipca 2016 r., którym – po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego – utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 maja 2016 r. odmawiające J. Ż. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata) z uwagi na niewykazanie przez niego w sposób dostateczny, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej udzielenie mu takiej pomocy w sprawie ze skargi J. Ż. i J. Ż. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych.
Sąd pierwszej instancji powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że postanowienie Sądu zostało wydane przez niekompetentną osobę. Nie podniesiono żadnych merytorycznych zarzutów co do zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że na postanowienie WSA w Warszawie z 13 lipca 2016 r. nie przysługuje zażalenie ani jakikolwiek inny środek odwoławczy. Trzeba zaznaczyć, że postanowieniem tym rozpoznano sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 maja 2016 r., którym w istocie odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Sąd pierwszej instancji doręczając pełnomocnikowi skarżącego E. Ż. odpis postanowienia z dnia 13 lipca 2016 r., wskazał, że na to postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje a mimo to skarżący w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie.
Zgodnie z art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także o odmowie przyznania prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Zapis, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podkreślić należy, że w obowiązującej procedurze sądowoadministracyjnej nie przewiduje się żadnego środka zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji.
Ponadto w art. 194 § 1 P.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Jednocześnie żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, uznać należało, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Na marginesie stwierdzić należy, że wojewódzki sąd administracyjny w osobie sędziego WSA Izabeli Ostrowskiej wbrew twierdzeniom zażalenia, w oparciu o obowiązujące przepisy P.p.s.a., jest kompetentny i uprawniony do wydania jednoosobowo zaskarżonego postanowienia na posiedzeniu niejawnym i jego uzasadnienia.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.