Postanowienie NSA z 16 lutego 2010 r., II OZ 95/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1689/09

Sprawa

w sprawie ze skargi R. i D. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Leszek Leszczyński przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1689/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. i D. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku spoczywa więc na stronie skarżącej. Sąd wskazał, że przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2009 r. i stwierdzająca nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie, którą organ powiatowy umorzył postępowanie w sprawie dokonanej przez skarżących zabudowy i nadbudowy schodów wejściowych oraz rozbudowy garażu. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z uwagi na straty finansowe, jakie mogą ponieść,,w przypadku usilnego nakładania (...) obowiązków w trybie art. 40". Stwierdził, że R. i D. J. nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy. Jak podano, samo ogólnikowe stwierdzenie skarżących o tym, że poniosą straty finansowe w przypadku potencjalnego nałożenia na nich przez organ obowiązków w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. (a więc nakazu wykonania zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami) nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie D. J. wskazała, że w ramach wykonanych,,naprawczych" robót budowlanych skarżący wydali dotychczas już [...] zł, co stanowi dla nich znaczne obciążenie finansowe, zwłaszcza w obecnym okresie, gdyż oboje są chorzy. Stwierdziła, iż nie stać ich na ponoszenie dodatkowych kosztów. Podała ponadto, że pomimo, iż z dokumentów m.in. oceny technicznej zabudowy schodów wejściowych do ich domu oraz inwentaryzacji geodezyjnej dotyczącej tego obszaru wynika, że wykonane roboty są zgodne z przepisami, pozostają w obawie, iż organ może nakazać wykonanie dodatkowych robót, jak również żądać dodatkowych dokumentów. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie postanowienia Sądu I instancji i wstrzymanie wykonania decyzji GINB.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania zawartych w cytowanym przepisie przesłanek. Powołany przepis ma stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę - por. post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.).

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarty w aktach wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji faktycznie nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący bowiem podają w nim jedynie w sposób ogólny, iż w przypadku potencjalnego nałożenia na nich przez organ obowiązków w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. poniosą straty finansowe.

Skarżąca dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu podniosła, iż za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia m.in. okoliczność, iż skarżącą wraz z mężem poniosła już znaczne koszty związane z wykonaniem robót budowlanych oraz, że nie stać ich na ponoszenie dodatkowych opłat zwłaszcza, że w obecnym okresie oboje chorują.

Przytoczenie natomiast okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek.

W zaistniałej sytuacji zatem zasadnie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.