Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 236/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański po rozpoznaniu wniosku K.L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, odmówił przywrócenia terminu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie dochowała należytej staranności, w szczególności nie informowała o opuszczeniu miejsca pobytu (w związku z podjęciem pracy dorywczej w innym mieście), ani nie podała nowego adresu korespondencyjnego. Ponadto wskazując na etapie postępowania administracyjnego adres korespondencyjny, godziła się na konsekwencje związane z doręczaniem pism i rozstrzygnięć na ten adres.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K.L. wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kryterium braku winy, wynikające z powyższych przepisów, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, takiej której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a.
Podnoszone przez skarżącą argumenty wskazujące, że "faktycznie zapoznała się z decyzją w dniu [...] lutego 2012 r., gdyż wcześniej podjęła pracę dorywczą w innym mieście i nie miała możliwości powrotu do Słupska" nie dają podstawy do przyjęcia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Od strony uczestniczącej w postępowaniu administracyjnym wymaga się staranności w podejmowanych czynnościach, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazując na etapie postępowania administracyjnego adres korespondencyjny, godziła się na doręczanie pism i rozstrzygnięć na ten adres. Zmieniając nawet czasowo miejsce faktycznego pobytu skarżąca powinna wskazać aktualny adres korespondencyjny, czego nie uczyniła.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw co powoduje, że nie wykazała zaistnienia nie dającej się przezwyciężyć przeszkody przez nią niezawinionej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku nie orzekł natomiast, co do wniosku pełnomocnika skarżącego, ustanowionego z urzędu w ramach przyznanej skarżącemu pomocy prawnej, o zasądzenie kosztów sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a., jako odnoszące się do kosztów postępowania między stronami, nie mają zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną należnego mu od Skarbu Państwa, zaś stosownie do przepisów art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 P.p.s.a. orzekanie o przyznaniu takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, jako także w tym przedmiocie Sądzie pierwszej instancji.