Postanowienie NSA z 13 lutego 2018 r., II OZ 96/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1579/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił K. W. wstrzymania wykonania postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] października 2015 r. nakazującego rozbiórkę obiektu kontenerowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zdaniem skarżącego przymuszenie go do zapłaty grzywny w znacząco zawyżonej wysokości stanowi przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, a wpłata takiej kwoty jest poważnym zachwianiem jego płynności finansowej. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego nie został wyczerpująco uzasadniony – nie przytoczył w nim okoliczności, które wynikają z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), a powołane zarzuty dotyczą wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i nie mogą stanowić uzasadnienia dla rozpatrywanego wniosku. Sąd wskazał też, że w przypadku uwzględnienia skargi kwota wpłacona na podstawie zaskarżonego postanowienia podlegałaby zwróceniu. Stosownie zaś do art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia, podlegają umorzeniu. W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. W., zaskarżając je w całości i wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.

Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi oraz charakter kontrolowanego w sprawie postanowienia organu II instancji, a także przyjęte w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozwiązania, stwierdzić trzeba, że skarżący (zobowiązany) ma przede wszystkim obowiązek wykonania nałożonego na niego decyzją z dnia [...] października 2015 r. obowiązku. Oceniając kwestię udzielenia w sprawie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należy również uwzględnić konieczność zabezpieczenia egzekwowanego obowiązku. Wstrzymanie wykonania nałożonej na stronę skarżącą grzywny w postępowaniu egzekucyjnym, jest możliwe i zasadne jedynie, gdy uprawdopodobni ona, że jej ściągnięcie spowoduje u niej wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Takich okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia stronie ochrony tymczasowej, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, skarżący w rozpoznanym wniosku nie przedstawił. Podobnie nie zakwestionował skutecznie tego stanowiska w zażaleniu, a skoro postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia dotyczy należności pieniężnej, to tego typu akty administracyjne, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia.

Z tych też przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.