Postanowienie NSA z 15 października 2007 r., II OZ 960/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "(...)" na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 808/07 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Stowarzyszenia "(...)" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji postanawia:

Skład

Sędzia NSA Bożena Walentynowicz przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 808/07, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", stosownie do § 2 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r. Nr 221, poz. 2193) zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2007 r. zobowiązał skarżące Stowarzyszenie "(...)" do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosło Stowarzyszenie "(...)" podnosząc, że jako organizacja pożytku publicznego Stowarzyszenie powinno być zwolnione z ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 24 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873 ze zm.). Skarżące Stowarzyszenie wskazało, iż w sprawach dotyczących ochrony środowiska znaczenie ma też art. 9 Konwencji z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706). W zażaleniu zaskarżono również przepis art. 239 ppsa, który w ocenie skarżącego narusza zwłaszcza art. 74 ust. 4 Konstytucji, gdyż pomija organizacje pożytku publicznego zajmujące się ochroną środowiska i zdrowia ludzi w zamkniętym katalogu podmiotów zwolnionych z opłat sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 214 ppsa zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wpis w niniejszej sprawie został ustalony, przez Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie § 2 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawa obliczenia wpisu od skargi wskazana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Stosownie bowiem do § 2 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 200 zł w sprawach skarg z zakresu ochrony środowiska i przyrody.

Skarga w niniejszej sprawie jest bezsprzecznie skargą złożoną z zakresu ochrony środowiska i przyrody, a zatem kwestionowane przez skarżącego zarządzenie ustala wysokość wpisu w prawidłowej wysokości i opiera je na właściwej podstawie prawnej.

Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżącemu Stowarzyszeniu nie zostało przyznane prawo pomocy, a zatem jest ono zobowiązane do uiszczenia wpisu w ustalonej przez Sąd I instancji wysokości.

Pozostałe zarzuty zażalenia nie mają związku z prawidłowością ustalenia wysokości wpisu w zaskarżonym zarządzeniu, a tylko pod takim kątem Naczelny Sąd Administracyjny mógł rozpoznać przedmiotowe zażalenie.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w zw. z art. 197 i 198 ppsa.