Postanowienie NSA z 13 listopada 2013 r., II OZ 960/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 366/13 o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B.-Z. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia planów Komisji na rok 2012 postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem Przewodniczącego z 12 czerwca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na uchwałę Rady Powiatu w B.-Z. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia planów Komisji na rok 2012 w kwocie 300 zł.

Postanowieniem z 24 lipca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. zarządzenie, a zarządzeniem został on ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Skarżący wniósł następnie o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego w dniu 23 sierpnia 2013 r. wnioskodawcy został wysłany urzędowy formularz PPF (załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Dz. U. Nr 227, poz. 2245 w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu udokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy), wraz z pouczeniem o obowiązku złożenia wypełnionego formularza w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zarządzeniem referendarza sądowego w WSA w Kielcach wniosek skarżącego o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi został pozostawiony bez rozpoznania z powodu nie złożenia go na urzędowym formularzu.

Skarżący złożył następnie sprzeciw od powyższego zarządzenia, w którym zarzucił, że zarządzenie to jest nieważne, bo ekonomika procesowa nie uzasadnia jego wydania. Zdaniem skarżącego jego wydanie ma na celu wyłudzenie nienależnych opłat sądowych, a przez to odstraszenie go od kontynuowania procesu z uwagi na jego znaczne koszty sztucznie wygenerowane przez sąd. Zdaniem skarżącego została złożona jedna skargi i zastosowanie może mieć jeden wpis od jednej skargi, który on gotów był ponieść. Dodał, że wobec uznania, że jego skarga została prawidłowo podzielona na [...] skarg, wniósł o zwolnienie go od uiszczenia wpisu od skargi objętej niniejszym postępowaniem z uwagi na fakt, że w postępowaniu tym ma prawną rację, co w konsekwencji doprowadzi do obciążenia budżetu powiatu kosztami pozyskania środków finansowych na wniesienie żądanego wpisu, a ze składanego oświadczenia majątkowego nie będzie wynikał faktyczny brak środków. Stwierdził, że składanie takiego oświadczenia jest tylko i wyłącznie fikcją, która ma uzasadnić odmowę udzielenia zwolnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskazując na art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd wskazał, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku w tym przedmiocie od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie, tj. na urzędowym formularzu PPF. W niniejszej sprawie skarżący, pomimo wezwania, do chwili obecnej nie złożył wypełnionego formularza.

Od tego postanowienia skarżący wniósł zażalenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoją dotychczasową argumentację podnoszoną w sprawie. Nie wskazał natomiast żadnych racji przemawiających przeciwko wydaniu postanowienia, na które wnosi zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie natomiast z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy nie złożony na tym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Sąd nie dysponuje w tym zakresie żadną swobodą, bowiem przepisy prawa nakładają na niego wyraźny obowiązek rozpatrzenia tylko takich wniosków, które pozbawione są braków formalnych. Sąd wezwał skarżącego do wypełnienia urzędowego formularza i jego odesłania do sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2013 r., a więc zakreślony termin do dokonania czynności upłynął w dniu [...] września 2013 r. Skarżący natomiast nie wykonał w terminie, ani do dnia dzisiejszego, wezwania sądu. Zasadnie zatem sąd pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu wskazać należy, że nie jest ona skierowana przeciwko skarżonemu postanowieniu, lecz przeciwko zarządzeniu wzywającemu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie, które zostało już prawomocnie utrzymane w mocy, a więc nie może odnieść zamierzonego efektu.

Wskazać należy również skarżącemu, że jakiekolwiek próby merytorycznego kwestionowania zasadności odmowy przyznania prawa pomocy mogłyby mieć miejsce dopiero po wydaniu postanowienia rozpoznającego wniosek o jego przyznanie. Na tym etapie postępowania nie jest to możliwe, gdyż warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku jest złożenie go w odpowiedni sposób, tak aby nie był on obarczony wadami formalnymi.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.