Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 475/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu wniosku skarżącej N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie doprowadzenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego do stanu poprzedniego odmówił wstrzymania jej wykonania.
Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżąca nie wykazała przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu, wskazanie okoliczności świadczących o konieczności wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. To on w uzasadnieniu swego wniosku powinien wykazać konkretne okoliczności świadczące, że w odniesieniu do niego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Sąd podkreślił, że szkoda grożąca wnioskodawcy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Sąd mając na uwadze, że przedmiot zaskarżonej decyzji sprowadza się do obowiązku demontażu wielkoformatowego urządzenia reklamowego stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Co prawda skarżąca przedłożyła ofertę wykonania prac rozbiórkowych opiewającą na kwotę około 22 656 zł oraz wskazała na utracone korzyści w wysokości około 86 100 zł jednak nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących, że konieczność poniesienia tych opłat spowoduje znaczne szkody czy też niemożliwe do odwrócenia skutki. Sąd stwierdził, że z uwagi na brak dokumentów świadczących o jej sytuacji majątkowej, nie miał możliwości dokonania oceny w jakiej kondycji finansowej znajduje się skarżąca i czy poniesienie wykazanych kosztów wyrządzi jej znaczną szkodę. W razie uchylenia decyzji i poniesienia szkody skarżąca będzie mogła domagać się od organu odszkodowania. Zdaniem Sądu, nie zachodzą również trudne do odwrócenia skutki bowiem demontaż urządzeń o nieskomplikowanej budowie służących do zawieszenia reklamy nie spowoduje zniszczenia użytych materiałów.
Skarżąca zaskarżając powyższe postanowienie w całości w zażaleniu podniosła, że na wnioskodawcy nie spoczywa obowiązek udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane we wniosku okoliczności, potwierdzone dołączonymi do niego dokumentami określającymi wielkość szkody, a także wielkość kapitału zakładowego wskazana w KRS dołączonym do akt sprawy, zdaniem skarżącej, pozwalały na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca stwierdziła, że nieprzedłożenie dokumentów finansowych dla porównania ze wskazaną szkodą nie uniemożliwiało oceny zasadności wniosku. Dodała, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania nie opiera się jedynie na zasadzie skargowości, co oznacza, że Sąd, w sytuacji gdy strona nieodpowiednio uzasadni taki wniosek, powinien we własnym zakresie dokonać oceny jego zasadności. Zdaniem skarżącej, Sąd mógł, w sytuacji powzięcia wątpliwości co do wskazanych kwot szkody oraz sytuacji majątkowej spółki, zwrócić się do strony o dodatkowe wyjaśnienia. Skarżąca stwierdziła, wbrew temu co uznał Sąd, iż rozbiórka urządzenia reklamowego prowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Spółki, nie sposób także uznać by podniesione przez nią argumenty były ogólnikowe. Wskazując na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew temu co podnosi skarżąca NSA nie znalazł podstaw by uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Podzielić należy stanowisko skarżącej, że sąd administracyjny wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Na tej podstawie powinien ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.
W rozpoznawanej sprawie na skarżącą nałożony został obowiązek doprowadzenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego do stanu poprzedniego. W istocie obowiązek ten sprowadzał się do demontażu wielkopowierzchniowego (176 m2) urządzenia reklamowego znajdującego się na elewacji frontowej budynku przy ul. P. [...] - [...] w P. Reklama ta jak wynika z akt sprawy to plansza reklamowa zamocowana na elewacji budynku za pomocą stalowych kotew i wysięgników, co niewątpliwie dowodzi jego prostej konstrukcji. W związku z powyższym trudno uznać by demontaż takiej instalacji reklamowej powodował trudne do odwrócenia skutki. Przeprowadzenie demontażu nie spowoduje zniszczenia reklamy, a w razie uchylenia decyzji w wyniku rozpoznania skargi, jej ponowny montaż nie będzie wymagał dużego nakładu pracy i środków. Oczywiście w celu bezpiecznego dokonania demontażu skarżąca będzie musiała ponieść określone koszty jak te wskazane w przedłożonej przez nią ofercie na demontaż (k.
- i w konsekwencji nie zrealizuje potencjalnego zysku jaki osiągnęłaby realizując dalej zlecenie reklamowe, o którym mowa w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. (k. 20). Ta okoliczność nie może być jednak określana mianem znacznej szkody bowiem jest ona naturalnym skutkiem wykonania decyzji o doprowadzeniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego do stanu poprzedniego, który organy uznały za zgodny z prawem. Twierdzenie, że szkodą jest każde działanie lub zaniechanie, które generuje określone koszty związane z realizacją stanu zgodnego z prawem prowadzi do nieuprawnionych wniosków, że stan bezprawny należy tolerować.
Wbrew temu co twierdzi skarżąca ocena Sądu czy realizacja zaskarżonej decyzji doprowadzi do powstania w majątku skarżącej znacznej szkody nie może dojść do skutku bez znajomości jej aktualnej sytuacji majątkowej. Aby takiej oceny dokonać Sąd powinien dysponować stosowną dokumentacją, z której analizy wprost będzie wynikało, że poniesiony koszt zagrozi dalszemu funkcjonowaniu podmiotu. Skarżąca nie dostarczyła bilansu, miesięcznego zestawienia wydatków i przychodów, wyciągów z kont bankowych ani nie wskazała jaki majątkiem dysponuje tym samym Sąd nie mógł ocenić jak poniesienie wskazanych przez nią kosztów (ponad 100 000 zł) wpłynie na jej obecną kondycję finansową i czy nie pociągnie za sobą np. ogłoszenia upadłości. Skoro uniemożliwiono dokonanie takiej oceny to nie sposób uznać, że Sąd nie znalazł podstaw by przyjąć twierdzenia o znacznej szkodzie za uzasadnione. Wobec powyższego uznać należało jak uczynił to Sąd I instancji, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje dla skarżącej zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.