Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 390/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną K. Ż. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi K. Ż. na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta Lublin.
Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 390/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę z dnia [...] marca 2017 r. wniesioną w imieniu K. Ż. przez jego pełnomocnika adwokata M. G., której przedmiotem było zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta Lublin.
Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli w odrębnych pismach z tej samej daty tj. z dnia 15 maja 2017 r. obydwaj pełnomocnicy skarżącego adwokat M. G. oraz radca prawny P. B. Następnie w dniu [...] czerwca 2017 r. (data nadania) radca prawny P. B. złożył za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną od ww. postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r.
W tych okolicznościach Sąd w zaskarżonym niniejszym zażaleniem postanowieniu z dnia 21 czerwca 2017 r. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną bowiem z treści art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", wynika, iż na postanowienie o odrzuceniu skargi w przypadku, o którym mowa (m.in.) w 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., służy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd podkreślił, że skoro podstawę wydania postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi stanowił art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., co jednoznacznie wynika z treści tego orzeczenia, to środkiem zaskarżenia przysługującym od tego postanowienia było zażalenie. W konsekwencji Sąd uznał, że złożona w imieniu K. Ż. przez radcę prawnego P. B. w dniu [...] czerwca 2017 r. skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 178 P.p.s.a. Sąd podkreślił, że niedopuszczalność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas gdy skarga kasacyjna została złożona od postanowienia, na które służy zażalenie.
Sąd wyjaśnił, że nie mógł potraktować przedmiotowej skargi kasacyjnej jedynie jako pisma procesowego stanowiącego uzupełnienie zażalenia. Skoro bowiem skarga ta została w sposób jednoznaczny oznaczona jako "Skarga kasacyjna", a przy tym jej autorem był profesjonalny pełnomocnik (radca prawny), który wcześniej na to samo postanowienie złożył właściwy środek odwoławczy, tj. zażalenie, rodzaj przedmiotowego pisma nie mógł zostać przez Sąd zinterpretowany w inny (odmienny od wyraźnej woli jego autora) sposób.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik skarżącego radca prawny P. B., zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 178 w zw. z art. 173 § 1 P.p.s.a. przez bezpodstawne odrzucenie skargi kasacyjnej z uwagi na wadliwe uznanie, że stronie skarżącej w niniejszej sprawie nie przysługuje skarga kasacyjna od postanowienia WSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r., podczas gdy przysługiwał mu ten środek odwoławczy.
Skarżący wskazał na wady postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi i brak podstaw do zastosowania w okolicznościach sprawy art. 54 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 21 czerwca 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. i nakazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu dalszego procedowania w sprawie wywołanej skargą kasacyjną.
Skarżący twierdzi, że złożenie skargi kasacyjnej poza zażaleniem było konieczne albowiem WSA w Lublinie wydając postanowienie z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi nieprawidłowo odniósł się do treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd powinien rozpoznać skargę kasacyjną bowiem zawierała ona wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów.
Zaskarżone postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej zamyka drogę do wydania merytorycznego orzeczenia, a ponieważ sentencja postanowienia z dnia 26 kwietnia 2017 r. jest oczywiście wadliwa i uniemożliwia określenie faktycznego zakresu rozstrzygnięcia Sądu I instancji - tj. w szczególności, która z 3 skarg wniesionych na zarządzenie zastępcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2017 r. została odrzucona i czy w sprawie zaskarżenia tego zarządzenia zastępczego możliwe jest wydanie merytorycznego orzeczenia - czy też nie - konieczne stało się wniesienie w niniejszej sprawie również skargi kasacyjnej, a po jej odrzuceniu zażalenia na takie rozstrzygnięcie.
Wniesione zażalenie zabezpiecza skarżącemu możliwość uzyskania ochrony prawnej przed bezprawnym stwierdzeniem wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta Lublin w sytuacji gdy stwierdzenie to nastąpiło z oczywistym naruszeniem określonych regulacji prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Skargę kasacyjną należy uznać za niedopuszczalną jeżeli przepis prawa wskazuje, że wniesienie tego środka odwoławczego nie jest dopuszczalne zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą.
Skoro zatem art. 173 § 1 P.p.s.a. stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. A art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a. stwierdza, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3, to właściwym środkiem odwoławczym od postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu określonego w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona) jest zażalenie a nie skarga kasacyjna.
Nie ma przy tym znaczenia czy Sąd I instancji zasadnie przyjął istnienie podstawy do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Ta kwestia zostanie rozstrzygnięta podczas badania zarzutów postawionych w prawidłowo wywiedzionym środku odwoławczym, a więc zażaleniu. Samo przekonanie skarżącego o trafności zarzutów stawianych postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2017 r. nie uzasadnia wniesienia zamiast zażalenia skargi kasacyjnej. Skoro ustawodawca przewidział, że środkiem odwoławczym od postanowienia wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. będzie zażalenie, to wniesienie od tego postanowienia skargi kasacyjnej należy uznać za niedopuszczalne i odrzucić ten środek na zasadzie art. 178 P.p.s.a.
Konieczność zabezpieczenia skarżącemu ochrony prawnej przed bezprawnym stwierdzeniem wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta Lublin została już zapewniona wniesieniem zażalenia na postanowienie z dnia 26 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. NSA rozpoznając zażalenie wypowie się czy były podstawy do wydania takiego rozstrzygnięcia. Dodatkowe wnoszenie skargi kasacyjnej nie zwiększy mocy zarzutów podniesionych we właściwie wniesionym zażaleniu a spowoduje jedynie przedłużenie postępowania bo sąd będzie zobowiązany do rozstrzygnięcia o dopuszczalności skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe bowiem niewątpliwie wniesienie skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu wskazanego w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu w myśl art. 178 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.