Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem wydanym w dniu 23 lipca 2010 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia (...) maja 2010 r. nr (...) w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, zaskarżonej przez "A".
W skardze na ww. decyzję "A" wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wniosek ten uzasadniono tym, że wykonanie ww. decyzji SKO spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w postaci praktycznego zlikwidowania statutowej działalności skarżącego na tym obiekcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu swojego postanowienia, którym odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji stwierdził, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W ocenie Sądu I instancji przedmiotowa decyzja nie nakłada na dany podmiot nowych obowiązków lecz określa tylko normy hałasu, które wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt II OZ 1506/06, Sąd I instancji stwierdził, że organ wydając decyzję w trybie art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm., dalej: p.o.s.) bada, na którym z wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy terenów położony jest dany zakład i stwierdza jedynie pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841), dopuszczalne normy hałasu. Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie bezpośrednio nie podlega więc, zdaniem Sądu I instancji, wykonaniu. Jej adresat ma obowiązek stosowania się do wskazanych norm i dopiero w razie ich przekroczenia mogą na niego zostać nałożone, decyzją wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydaną na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, administracyjne kary pieniężne, które - w przypadku ich nieuiszczenia - mogą podlegać egzekucji.
Sąd I instancji stwierdził, że od zachowania się skarżącego w miejscu prowadzenia działalności będzie zależało dalsze postępowanie, gdyż przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu może spowodować nałożenie kary pieniężnej i dopiero w stosunku do tej decyzji będzie można żądać wstrzymania jej wykonania.
Sąd ten stwierdził również, że ewentualne wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji sugerowałoby wyrażenie zgody na przekraczanie przez dany podmiot dopuszczalnego hałasu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie "A" podniósł, że nie można się zgodzić ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu ww. postanowienia, że przedmiotowa decyzja nie podlega wykonaniu i że wstrzymanie jej wykonania sugerowałoby zgodę na przekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu. Zdaniem wnoszącego zażalenie, skoro przedmiotowa decyzja stała się nieprawomocna na skutek wniesienia zaskarżenia to skarżący do czasu jej ewentualnego uprawomocnienia się powinien mieć możliwość korzystania z toru kartingowego w takim samym zakresie, w jakim mógł z niego korzystać przed wydaniem przedmiotowej decyzji.
Wnoszący stwierdził również, że jeżeli, tak jak to stwierdził Sąd I instancji, przekroczenie przez niego dopuszczalnego poziomu hałasu może spowodować nałożenie na niego kary pieniężnej, to jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa decyzja wywiera w stosunku do niego bezpośredni skutek.
Zdaniem wnoszącego zażalenie jedyną możliwością, która nie dopuściłaby do powstania po jego stronie strat i szkody, jest wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, gdyż nie ma gwarancji, że w przypadku nałożenia na wnoszącego ww. kary i prowadzonej egzekucji, wniosek o ich zawieszenie z uwagi na toczące się postępowanie przed sądami administracyjnymi będzie skuteczny.
Mając na uwadze powyższe "A" wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i orzeczenie co do istoty przez wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji SKO, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zezwolenie na wykorzystywanie zrealizowanego obiektu w sposób dotychczasowy do czasu ustalonego terminu odroczenia i wstrzymanie wykonania obowiązku określonego w przedmiotowej decyzji do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia niniejszego wniosku i nie podejmowania dalszych czynności egzekucyjnych w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że decyzja wydana na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej: p.o.s.) bezpośrednio nie podlega wykonaniu.
Problem wykonania aktu administracyjnego odnosi się do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego nie wymagają wykonania, a co za tym idzie ich wstrzymanie staje się bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05). Skarżona decyzja jest takim aktem - nie rodzi jakiegokolwiek uprawnienia bądź obowiązku po stronie skarżącego, określa jedynie poziomy dopuszczalnego hałasu przenikającego z terenu zakładu.
Odnośnie wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych należy stwierdzić, że nie może on być uwzględniony, gdyż, jak wypowiedział się już na ten temat Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1592/04, nie jest to objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji