Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1063/16, po rozpoznaniu wniosku B. S., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi brakiem możliwości wykonania obowiązku meldunkowego. Sprecyzował, że owa niemożność wynika z orzeczenia eksmisji i nieprzyznania przez Sąd Rejonowy, a następnie Sąd Okręgowy prawa do mieszkania zastępczego. Stwierdził, że "wyrzucenie na bruk" stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego. Podważył wydane wobec niego i członków jego rodziny wyroki sądów powszechnych nakazujące opróżnienie spornego lokalu. Stanął na stanowisku, że niewstrzymanie wykonania decyzji do czasu naprawienia szkody i rozliczenia koniecznych nakładów grozi powstaniem niepowetowanej szkody oraz doprowadzeniem do skutków, które są w tym momencie ciężkie do przewidzenia. Długie pozostawianie bez wody, centralnego ogrzewania oraz w ciągłym napięciu psychicznym może spowodować szkody o znacznej wartości, a także spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał istnienia przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji danych w zakresie meldunkowym. Podniesione we wniosku okoliczności nie stanowią bezpośrednich skutków wykonania zaskarżonej decyzji, a skutki działań właściciela lokalu, z którego wymeldowano skarżącego oraz orzeczeń sądów powszechnych nakazujących opróżnienie lokalu.
Z kolei ewentualne naruszenie prawa zaskarżoną decyzją i utrzymaną nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji nie może być przedmiotem oceny Sądu rozpoznającego wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie może być przesłanką wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem strony.
W tych okolicznościach Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołanie biegłego sądowego w sprawie określenia wpływu stanu faktycznego na zdrowie i życie pokrzywdzonego oraz przeprowadzenie mediacji w celu wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcia przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa.
W uzasadnieniu zażalenia szeroko opisał stan faktyczny sprawy i podkreślił, że skutkiem decyzji o wymeldowaniu jest pogorszenie jego sytuacji mieszkaniowej i zdrowotnej. Zaznaczył, że w czasie trwania sporu sądowego może dojść do rozbiórki budynku, z którego go wymeldowano i nie będzie możliwe ponowne zameldowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie trzeba mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, związanego z rejestracją danych dotyczących miejsca pobytu danej osoby w konkretnym lokalu. Z akt sprawy wynika, że wymeldowanie skarżącego z oznaczonego lokalu nastąpiło wskutek ustalenia, że przeprowadzona została egzekucja wyroku sądowego nakazująca opróżnienie spornego lokalu. Niesporna była okoliczność nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu, a brak jego zgody na wymeldowanie podyktowany był zamiarem powrotu do miejsca zameldowania.
W takim stanie sprawy wniosek o wstrzymanie zaskarżonej nie mógł być uwzględniony. Zaznaczyć bowiem należy, że istotą ewidencji ludności jest rejestracja danych dotyczących pobytu danej osoby pod określonym adresem. Decyzje w przedmiocie wymeldowania nie rozstrzygają o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualnie spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych.
Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku wskazać należy, że pogorszenie sytuacji życiowej, mieszkaniowej, czy zdrowotnej skarżącego nie ma bezpośredniego związku z decyzją o wymeldowaniu lecz jest wynikiem zdarzeń cywilnoprawnych, a konkretnie wyroku eksmisyjnego i przeprowadzonej egzekucji. Decyzja o wymeldowaniu nie wpływa na określenie uprawnień skarżącego do przebywania w oznaczonym lokalu, dlatego też nie wywołuje ona skutków determinujących jego przyszłe miejsce zamieszkania. W rezultacie okoliczności podnoszone przez skarżącego oraz wnioski zawarte w zażaleniu nie mogły być uwzględnione w postępowaniu dotyczącym ochrony tymczasowej
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.