Uzasadnienie
OZ 97/05
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 404/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatanckich i Osób Represjonowanych z dnia 15 stycznia 2001 r., w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Postanowieniem z dnia 7 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił wniosku skarżącemu o sporządzenie uzasadnienia wyroku, albowiem wniosek ten został złożony po terminie.
Pismem z dnia 2 czerwca 2004 r. pełnomocnik procesowy skarżącego Z. L. /żona/ wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.
Postanowieniem z dnia 22 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższe zażalenie wobec uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia.
Pismem z dnia 19 października 2004 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia, uzasadniając uchybienie chorobą własną i męża oraz niepamięcią.
Kolejnym postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd powołał się na przepis art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, z którego wynika, że przywraca się termin na wniosek strony, jeśli ta nie dokonała czynności bez swojej winy. W ocenie Sądu nie ma znaczenia stan zdrowia skarżącego, który po to ustanowił pełnomocnika procesowego, by ten należycie reprezentował jego interesy a pełnomocnik podejmując się tego obowiązku winien był liczyć się z konsekwencjami jego nienależytego wykonania. Pełnomocnik procesowy Z. L. nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia opłaty sądowej, a z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego w żaden sposób nie wynika, by w czasie biegu terminu do dokonania nakazanej przez Sąd czynności znajdowała się w sytuacji wykluczającej możliwość działania zarówno osobiście jak i przez osobę trzecią.
W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 25 października 2004 r skarżący Z. L., reprezentowany przez pełnomocnika Z. L., ponownie powołał się na swój stan zdrowia zarówno a także chorobę pełnomocnika – żony, która od 1995 r. cierpi na wysokie ciśnienie, czego konsekwencją są zaniki pamięci i trudności z umiejscowieniem w czasie konkretnych zdarzeń. Na tej podstawie skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione, gdyż przytoczone przez Sąd ustalenia, których zażalenie nie podważa, nie pozwalają na ocenę uprawdopodobnienia niezawinionego uchybienia terminu do wniesienia skargi, co zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), jest warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.
Niewątpliwie skarżący oraz jego pełnomocnik są osobami schorowanymi, jednakże działania podejmowane przez nich wskazują, że są w stanie prawidłowo formułować wnioski, zgłaszać żądania, podnosić zarzuty. Skoro tak, to trafnie przyjął Sąd, że również z tego punktu widzenia należy oceniać kwestię zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że stan zdrowia, sam przez się, nie uzasadnia oceny, że nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu.
Poza tym kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu określonej czynności. Przywrócenie uchybionego terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Niezależnie od tego okoliczności związane z chorobą pełnomocnika skarżącego nie mają ponadto potwierdzenia w znajdującym się w aktach zaświadczeniu lekarskim, z którego wynikałoby, że stan zdrowia uniemożliwiał działanie w czasie biegu terminu. Zatem podzielić należy ocenę, przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, o braku podstaw do przywrócenia terminu.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu wywody nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powoływanej już ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.