Postanowienie NSA z 14 października 2015 r., II OZ 970/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 348/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi S. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Kostka przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 18 sierpnia 2015 r., sygnatura akt IV SA/Po 348/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał na wniosek skarżącej S. N. wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Sąd pierwszej instancji uwzględniając wniosek skarżącej stwierdził, że decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku jej wykonania, a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd, jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które może spowodować wyrządzenie stronie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd z reguły łączy się bowiem z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z tego powodu, że może okazać się, że nie było podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed rozpoczęciem rozbiórki budynku, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Ponadto rozbiórka każdego obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty tej czynności, może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Uczestniczka postępowania K. P. w zażaleniu na to postanowienie podniosła, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wykazała, że rozbiórka budynku gospodarczego spowoduje niebezpieczeństwo powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. S. N. podniosła jedynie, że nie ona, lecz jej ojciec przed przekazaniem jej gospodarstwa rolnego, wybudował budynek gospodarczy na granicy działek. Tego rodzaju uzasadnienie, w ocenie K. P., nie daje podstaw do wstrzymania wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i o obciążenie skarżącej kosztami postępowania zażaleniowego.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W realiach przedmiotowej sprawy, trudno Sądowi pierwszej instancji, który zastosował ochronę tymczasową mimo mało precyzyjnego uzasadnienia przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zarzucić naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności. W tej sprawie zaś po pierwsze słusznie wskazano, że co do zasady wykonanie robót budowlanych związanych z demontażem lub rozbiórką, a taki nakaz wynika z zaskarżonej decyzji, pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki. Po drugie, wykonanie tego typu prac pociąga za sobą konieczność poniesienia znacznych nakładów finansowych. Po trzecie, z akt sprawy, w szczególności z uwzględnionego przez Sąd pierwszej instancji wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wynika, że skarżąca jest osobą starszą, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, z bardzo trudną sytuacją finansową. Te okoliczności, w ocenie NSA, wystarczają by stwierdzić, że w wyniku wykonania nakazu rozbiórki skarżącej grożą skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym uczestniczka postępowania K. P. nie wskazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może ją narazić na znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.