Postanowienie NSA z 14 października 2015 r., II OZ 972/15

Wydany

14 października 2015 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" [...] w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1068/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Kostka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...].

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 3 sierpnia 2015 r., sygnatura akt VII SA/Wa 1068/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania na wniosek skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" [...] w W. wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r. w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek stwierdził, że skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła tego wniosku. Nie przywołała jakiejkolwiek argumentacji uprawdopodobniającej, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca w zażaleniu podniosła, że bezcelowym było szczegółowe opisywanie we wniosku okoliczności oczywistych, świadczących o konieczności zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej. Wystarczająca powinna być szeroko przytoczona argumentacja skargi. Ponadto oczywistym jest, że skutków wykonania napraw, czy remontów, do których odnosi się zaskarżona decyzja, nie da się cofnąć. Poza tym pociąga ona za sobą niemałe koszty. Nadto wskazano, że niedopuszczalne jest wywiedzenie dla skarżącej negatywnych skutków z braku odrębnego uzasadnienia wniosku, w sytuacji, gdy żaden przepis prawa tego nie wymaga. Nawet gdyby Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania jest nienależycie uzasadniony, to powinien wezwać do jego uzupełnienia, jako posiadający braki formalne, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W realiach przedmiotowej sprawy, mimo braku odrębnej argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zasadnym było zastosowanie ochrony tymczasem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności. W tej sprawie zaś słusznie wskazano w zażaleniu, że co do zasady wykonanie napraw, czy remontów, do których odnosi się zaskarżona decyzja, pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki oraz konieczność poniesienia znacznych nakładów finansowych. Tym samym już te okoliczności, w ocenie NSA, wystarczają by stwierdzić, że w wyniku wykonania robót budowlanych objętych zaskarżoną decyzją, skarżącej grożą skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.