Uzasadnienie
II OZ 973/06
Uzasadnienie
D. W., M. W., J. W. i M. W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i bezodpływowego zbiornika za ścieki. Następnie D. W. wystąpiła z wnioskiem o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od orzekania w sprawie dla dobra wymiaru sprawiedliwości i strony skarżącej.
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2005 roku Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania wniosku D. W. o wyłączenie sędziów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.
Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2006 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów poprzez wskazanie z imienia i nazwiska wszystkich sędziów, których wniosek dotyczy i uprawdopodobnienia przyczyn wyłączenia, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na wezwanie, D. W. wskazała, iż żąda wyłączenia od orzekania wszystkich wymienionych z imienia i nazwiska sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona podniosła zarzut stronniczości, wskazując na uzasadnione podejrzenie ukrywania ogromnych nadużyć gospodarczych.
Postanowieniem z dnia 20 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniosek D. W. o wyłączenie sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż z treści wniosku skarżącej oraz z treści oświadczeń złożonych praz sędziów i asesorów objętych wnioskiem nie wynika, aby zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że po stronie któregokolwiek z sędziów czy asesorów występują przesłanki wyłączenia z mocy ustawy. Strona skarżąca nie wskazała również, aby między nią a sędzią lub asesorem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu istniał jakiś szczególny stosunek osobisty mogący poddawać w wątpliwość bezstronność tych osób. Tymczasem, stosownie do art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko istnienie takiego stosunku może stanowić podstawę wyłączenia sędziego na wniosek strony. Jednocześnie Sąd zauważył, iż ogólne twierdzenie skarżącej o stronniczości sędziów i ukrywaniu nadużyć gospodarczych, bez uprawdopodobnienia tych okoliczności, pozostaje tylko subiektywnym stwierdzeniem strony.
Pismem z dnia 20 kwietnia 2006 roku D. W., M. W., J. W. i M. W. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 20 marca 2006 roku. Skarżący podnieśli ponownie zarzut stronniczości i ukrywania nadużyć gospodarczych, domagając się jednocześnie złożenia przez sędziów oświadczeń o posiadanych nieruchomościach. Strona stwierdziła także, iż Sąd nie udowodnił bezstronności sędziów.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2006 roku strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od złożonego zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zakreślonym terminie strona nie uiściła wymaganego wpisu, informując w odpowiedzi na wezwanie, iż nie widzi powodów, dla których musi "opłacać dodatkowo jeszcze 100 zł za korupcyjne błędy sędziów WSA we Wrocławiu".
Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił zażalenie D. W., M. W., J. W. i M. W. Skarżący w dniu 12 lipca 2006 roku wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia. Strona nie wskazała żadnych merytorycznych zarzutów, ograniczając się do twierdzenia, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera sygnatury sprawy nadanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz numeru decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, której skarga dotyczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny ocenia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pod kątem zaistnienia bądź niezaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 184 i 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu zarzucić błędu, bowiem Sąd I instancji zasadnie uznał, iż zażalenie podlega odrzuceniu.
W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 marca 2006 roku.
Zgodnie bowiem z przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) wpis stały, bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych – 100 złotych.
Stosownie do przepisu art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego oraz pouczona o skutkach procesowych jego nieopłacenia w siedmiodniowym terminie. W związku z powyższym Sąd I instancji zobowiązany był do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Dodatkowo jedynie, należy stwierdzić, iż zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie niezbędne elementy konstrukcyjne wymagane przepisem art. 138 i art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.