Postanowienie NSA z 28 września 2016 r., II OZ 974/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 650/15 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 650/15 (dalej postanowienie z 10 czerwca 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] maja 2015 r.) w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że M. L. (dalej skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w szczególności nie wykazała, by wykonanie postanowienia z [...] maja 2015 r. mogłoby spowodować powstanie znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca poza przytoczeniem ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia, zaniechała w ogóle uzasadnienia złożonego wniosku.

Przesłanką wstrzymania wykonania jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ocenę tych przesłanek pozostawiono uznaniu Sądu. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że wskazanie i uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania obciąża wnioskodawcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie (k. 2-4, 91-93 akt sądowych).

W zażaleniu M. L., reprezentowana przez pełnomocnika adw. P. M., zaskarżyła postanowienie z 10 czerwca 2016 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania postanowienia z [...] maja 2015 r.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że skarżąca przedstawiła okoliczności świadczące o tym, że istnieją przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 psa w postaci przedłożonego zaświadczenia lekarskiego z 6 lipca 2016 r. o stanie w jakim znajduje się członek najbliższej rodziny skarżącej (k. 100- 101 akt administracyjnych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zm. poz. 846, dalej ppsa). Ów przepis dotyczy udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 ppsa). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 ppsa). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z ww. przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 ppsa nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek skarżącego. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2005 r., s. 294 i n.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że wskutek wykonania zaskarżonego postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wskazała konkretnego stanu faktycznego oraz materiału dowodowego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zaświadczenie lekarskie o ciąży członka najbliższej rodziny skarżącej z 6 lipca 2016 r. nie wskazuje na spełnienie przesłanek z 61 § 3 ppsa. Legalizacja jest prawem, nie zaś obowiązkiem skarżącej, która miała w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego pełną świadomość kondycji finansowej swojej i swej rodziny. Argumenty podnoszone przez profesjonalnego pełnomocnika w zażaleniu z 1 kwietnia 2015 r. wskazują na nierozróżnianie przesłanek legalizacji od przesłanek rozbiórki części obiektu budowlanego (k. 15-16 akt WINB).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, oddalił zażalenie.