Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 734/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. D. (dalej powoływanej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji z którego wynika, iż w związku z nieobecnością skarżącej w miejscu zamieszkania, przesyłkę doręczono dorosłemu domownikowi w dniu 2 maja 2018 r. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję nadając ją w urzędzie pocztowym w dniu 2 czerwca 2018 r., natomiast ustawowy termin do skutecznego wniesienia skargi upłynął z dniem 1 czerwca 2018 r. Zatem Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się rozpoznania zażalenia na rozprawie oraz uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję organu. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w okresie od dnia 30 kwietnia 2018 r. do dnia 4 maja 2018 r. nie przebywała w miejscu zamieszkania. Skierowaną do niej przesyłkę zawierającą decyzję organu, odebrała jej mama. Z racji wieku i problemów z pamięcią zapomniała przekazać skarżącej informację o przesyłce oraz dacie jej otrzymania, co potwierdza w oświadczeniu załączonym do zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego wobec wniesienia skargi po zakreślonym terminie Sąd I instancji zasadnie postanowił o jej odrzuceniu. Skarżąca jako adres do korespondencji wskazała bowiem adres, pod którym w czasie jej nieobecności przebywają jeszcze inni dorośli domownicy, którym doręczyciel może pozostawić przesyłkę, dokonując w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej powoływanej jako k.p.a.) doręczenia zastępczego. Skarżąca winna mieć na względzie, że ewentualne skutki uchybień domowników, będą miały bezpośredni wpływ na bieg jej sprawy w postępowaniu administracyjnym, a następnie postępowaniu sądowym.
Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione, np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem, co jak wynika z wyjaśnień skarżącej miało miejsce w niniejszej sprawie. Odbiór przesyłki pokwitowała matka skarżącej, z którą, jak wskazano w zażaleniu, skarżąca zamieszkuje. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się doręczenia tej przesyłki adresatowi (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594).
Ponadto należy zauważyć, że okoliczności wskazane w zażaleniu nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Znajdują się w nich bowiem zwrotne potwierdzenia odbioru z których wynika, że matka skarżącej już wcześniej odbierała przesyłki kierowane do córki, a skarżąca nie ponosiła z tego powodu negatywnych skutków procesowych.
Odnosząc się do wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie wskazać należy, że w myśl art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenia na posiedzeniu niejawnym. Natomiast zgodnie z art. 90 § 2 p.p.s.a. skierowanie sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenie rozprawy w sytuacji, gdy sprawa co do zasady podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym jest jedynie uprawnieniem sądu. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym, gdyż przedmiotowa sprawa tego nie wymaga.
Z kolei odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wyjaśnić należy, że żądanie to stanowi odrębny wniosek procesowy, który nie mógł zostać rozpoznany w ramach niniejszego postępowania. Procedura zmierzająca do przywrócenia terminu, któremu strona uchybiła, może być wdrożona dopiero po stwierdzeniu, że czynność procesowa podjęta przez stronę jest na skutek upływu terminu, bezskuteczna. Wniosek taki podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.