Postanowienie NSA z 17 października 2018 r., II OZ 979/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 565/18 o zawieszeniu postępowania sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi E. W. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...]marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Leszek Kiermaszek przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 22 marca 2018 r. E. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 565/18, Sąd I instancji, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), zawiesił postępowanie sądowe zainicjowane powyższą skargą.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie stwierdził, że zaskarżona uchwała była uprzednio kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek skargi G. W. W dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1037/17 zapadł wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano na brak istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej. Wyrok ten nie jest prawomocny, gdyż wniesiono od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż ewentualne orzeczenie co do prawidłowości i legalności zaskarżonego aktu będzie wpływać na jego ocenę dokonywaną w kolejnych postępowaniach. Jeżeli bowiem w prawomocnym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonana kontroli poprawności zachowania procedury uchwałodawczej w całości, to w rozpoznawanej sprawie nie będzie można przyjąć, że procedura została naruszona. Prawomocne zakończenie tego postępowania sądowego, stanowi kwestię prejudycjalną dla rozpoznania niniejszej sprawy dotyczącej kolejnej skargi na tę samą uchwałę. Sąd zauważył przy tym podobieństwo formułowanych przez skarżących w obu sprawach zarzutów oraz fakt, że dotyczą one w dużej mierze tych samych działek.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnosząc o jego uchylenie w całości. Podniósł, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1037/17 nie będzie sprawą prejudycjalną dla niniejszego postępowania, gdyż między tymi sprawami brak jest bezpośredniego związku oraz ścisłej zależności. W ocenie skarżącego zarzuty zawarte w skardze nie dotyczą wyłącznie prawidłowości procedury uchwałodawczej. Dotyczą również trybu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nieruchomości stanowiących jego własność, zatem oparte są na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Powołana regulacja dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz bezpośrednio wpływać na wynik tego postępowania. Natomiast zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej (patrz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 301-303).

Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena jego zasadności pozostawiona została do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Nie oznacza to jednak dowolności działania w tej mierze, bowiem przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby stwierdzić czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Jeżeli zaś sąd jest w stanie samodzielnie dokonać koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06, LEX nr 338509 i z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05, LEX nr 212145).

W rozpoznawanej sprawie w toku postępowania ustalono, że wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Wyrok ten jest nieprawomocny, bowiem z urzędu wiadomym jest, że sprawa wszczęta w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku oczekuje na jej rozpoznanie pod sygn. akt II OSK 1413/18.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, że uprawomocnienie się wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., w którym dokonano oceny legalności zaskarżonego aktu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie tejże sprawy. W tamtej sprawie skargę oddalono wobec niestwierdzenia nie tylko naruszenia interesu prawnego skarżącego, Sąd uznał również, że nie doszło do istotnych naruszeń trybu i zasad sporządzania planu miejscowego. Konsekwencją rozpoznania przez sąd administracyjny skargi innego podmiotu na tę samą uchwałę, jest związanie sądu orzekającego w kolejnych postępowaniach w kwestiach już rozstrzygniętych. Innymi słowy, jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny (a kontroli takiej dokonuje sąd obligatoryjnie przy rozpoznawaniu pierwszej skargi na akt prawa miejscowego) i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później w sprawie ze skargi innego podmiotu, może ją rozpoznać wyłącznie w granicach w jakich nie była rozpatrywana wcześniej.

Podsumowując powyższe spostrzeżenia skonstatować należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszym postępowaniu będzie związany wyłącznie prawomocną oceną dotyczącą legalności zaskarżonej uchwały w rozpoznanym zakresie, a skargę rozpozna w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, odnosząc się do naruszenia indywidualnego interesu skarżącego.

W tym stanie rzeczy istniały podstawy do zawieszenia postępowania, stąd Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.