Postanowienie NSA z 15 lutego 2006 r., II OZ 98/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 909/05 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 29 września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu użytkowania budynku bez wymaganego prawem pozwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Tomasz Zbrojewski

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 6 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 909/05 odmówił skarżącemu A. W. wstrzymania wykonania postanowienia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 29 września 2005 r. w przedmiocie nałożenia kary z tytułu użytkowania budynku bez wymaganego prawem pozwolenia.

Według Sądu, skarżący nie wskazał żadnej okoliczności, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie, A. W. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Według niego, Sąd ten błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, mimo że miał obowiązek uwzględnić z urzędu, a więc i bez wniosku strony okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Żalący podniósł, iż bezpośrednią szkodą jest wymierzenie mu kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych. Uszczuplenie majątku o tą kwotę spowoduje znaczne pogorszenie jego kondycji finansowej. Napisał również, że brak możliwości przeznaczenia w/w kwoty na zakup materiałów budowlanych w ostatnim roku odliczeń będzie przyczyną nieodwracalnych skutków, zwłaszcza w sytuacji, gdy okaże się, że jego skarga, o czym jest w pełni przekonany, okaże się zasadna. W dalszej części zażalenia przytoczył zarzuty merytoryczne dotyczące zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i decyzji o pozwoleniu na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego na etapie postępowania przed sądem administracyjnym została unormowana przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przepis ten stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (decyzji bądź postanowienia) lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z analizy cytowanej normy prawnej wynika, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia oparte zostały na pojęciach nieostrych, takich jak "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki". Konstrukcja tego przepisu jest w ocenie Sądu jednoznaczna i prowadzi do wniosku, że ciężar wykazania, iż okoliczności te faktycznie zaistniały spoczywa na wnioskodawcy, a więc na stronie, która wystąpiła do Sądu o tymczasową ochronę.

W rozpoznawanej sprawie wniosek A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia zawarty został w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Z treści skargi nie wynikają jednak żadne okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki, o których stanowi art. 61 § 3 w/w ustawy. Wbrew stanowisku skarżącego tylko takie okoliczności mógł brać pod uwagę Sąd I instancji rozpoznający przedmiotowy wniosek.

Analizując treść skargi, można by przyjąć, że wniosek o tymczasową ochronę, miałby się opierać na tych samych przesłankach, co skarga na ostateczne postanowienie, czyli sprzeczności tego rozstrzygnięcia z przepisami prawa budowlanego. Podkreślić w tym miejscu jednak trzeba, że kwestia legalności, to znaczy zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, będzie dopiero przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy. Trzeba bowiem rozróżnić te dwie kwestie: legalności kwestionowanego postanowienia i ochrony tymczasowej. O ile, pierwsza z nich jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga może znacznie poprzedzać merytoryczną decyzję sądu. Oparcie wniosku o tymczasową ochronę na niezgodności postanowienia z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, nie publikowane).

Z tych też względów zażalenie A. W. nie mające usprawiedliwionych podstaw prawnych podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.