Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1516/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw M. M. (dalej określanego jako skarżący) na decyzję Ministra Spraw Zagranicznych z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wizy Schengen.
Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził, że w dniu 11 maja 2018 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. decyzji. Wobec braku w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Sąd I instancji, po analizie treści sprzeciwu oraz pisma organu z dnia 12 czerwca 2018 r. uznał, że decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2018 r. W ocenie Sądu sprzeciw od decyzji wniesiony został z uchybieniem 14 dniowego terminu określonego w art. 64c § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej powoływanej jako p.p.s.a.), zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. odrzucił sprzeciw.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący podnosząc, że sprzeciw od decyzji wniesiony został w dniu 10 maja 2018 r., a zatem z zachowaniem 14 dniowego terminu. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w ramach autokontroli przez Sąd I instancji w całości, ewentualnie o uchylenie tego postanowienia w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżone rozstrzygnięcie oparł na przekonaniu, że pomimo braku w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru bezsporne jest, że decyzja organu od której strona skarżąca wniosła sprzeciw została jej skutecznie doręczona w dniu 26 kwietnia 2018 r., zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z końcem dnia 10 maja 2018 r. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. W dniu 28 września 2018 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo organu, do którego załączono potwierdzenie doręczenia zaskarżonej decyzji skarżącemu, które potwierdza powyższe ustalenia. Sąd I instancji przyjął jednak, że sprzeciw od decyzji złożony został osobiście w dniu 11 maja 2018 r. w siedzibie organu, zatem z uchybieniem 14 dniowego terminu określonego w art. 64c § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że okoliczności leżące u podstaw zaskarżonego postanowienia nie znajdują dostatecznego potwierdzenia w dokumentacji zawartej w aktach sprawy, a Sąd niewłaściwie wyjaśnił okoliczności dotyczące daty wniesienia sprzeciwu w kontekście art. 64c § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 1 i 3 p.p.s.a.
Przede wszystkim nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że prezentata zamieszczona na pierwszej stronie sprzeciwu (k.
- świadczy o dacie jego wniesienia, bowiem nie wynika z niej, że sprzeciw został złożony osobiście przez stronę skarżącą w siedzibie organu w dniu 11 maja 2018 r. Na prezentacie brak jest adnotacji, potwierdzającej osobiste złożenie pisma przez stronę. Tymczasem strona skarżąca twierdzi, że sprzeciw został nadany drogą pocztową, a nastąpiło to w dniu 10 maja 2018 r.
Stosownie do treści art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Wymaga podkreślenia, że w aktach sprawy brak jest koperty wskazującej na datę wniesienia (nadania) sprzeciwu. Brak przedmiotowej koperty w aktach sprawy nie może prowadzić do przekonania, że skarżący złożył pismo osobiście w siedzibie organu. Szczególnie nie jest zrozumiałe utrzymanie takiego stanowiska przez Sąd I instancji, wobec faktu załączenia do zażalenia szeregu dowodów mogących świadczyć o nadaniu przez skarżącego sprzeciwu w placówce pocztowej. Do zażalenia załączono bowiem kopię potwierdzenia nadania przesyłki poleconej w Urzędzie Pocztowym Warszawa 1, zaadresowanej do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, opisanej jako "sprzeciw od decyzji MSZ" i wskazano na sygnaturę sprawy prowadzonej przed organem ([...]), tożsamą z sygnaturą podaną na sprzeciwie znajdującym się w aktach sprawy. Dokument ten wskazuje, że przesyłka zawierająca sprzeciw nadana została w placówce pocztowej w dniu 10 maja 2018 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a. Przedstawiono również wydruk z systemu śledzenia przesyłek ze strony internetowej Poczty Polskiej wskazujący, że przesyłka została nadana w dniu 10 maja 2018 r. wraz z kopią potwierdzenia odbioru, która potwierdza odebranie tej przesyłki w siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych w dniu 11 maja 2018 r.
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez rozważenia wskazanych okoliczności, za co najmniej przedwczesne, należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że sprzeciw został wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien ustalić datę wniesienia sprzeciwu z uwzględnieniem przedstawionych wyżej okoliczności.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.