Uzasadnienie
A.Z. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 maja 2014 r. oddalające jego wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od orzekanie w sprawie II SA/Ol 523/12.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2014 r. wnioskodawca został wezwany do usunięcia braków formalnych przedmiotowego zażalenia poprzez złożenie czterech egzemplarzy odpisu zażalenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Wezwanie do wykonania powyższego obowiązku doręczono wnioskodawcy w dniu 24 czerwca 2014 r. (k. 49). W zakreślonym terminie wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu Sądu.
W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. wnioskodawca zakwestionował jego prawidłowość.
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2014 r. z uwagi na niezupełnie braków formalnych.
Sąd wskazał, że uwagi na to, iż wniesione zażalenie nie spełniało wymogu formalnego określonego w art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.), należało wezwać wnioskodawcę do nadesłania – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania – brakującego egzemplarza odpisu zażalenia dla organu. Wnioskodawca nie jest bowiem jedyną stroną postępowania wpadkowego dotyczącego wyłączenia sędziów. Stroną tego postępowania jest także organ administracji publicznej, któremu także doręczono postanowienie oddalające wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązku wynikającego z wezwania w wyznaczonym przez Sąd terminie nie uzupełniono braku formalnego zażalenia, co uzasadniało jego odrzucenie na podstawie art. 1782 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa lub naruszenia prawa. Podniósł ponadto szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, wskazując na nieważność z mocy prawa zaskarżonego postanowienia z uwagi na orzekanie w pierwszej instancji przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego (sędziego sądu wyższej instancji) oraz kwestionując ustalenia sądu w zakresie uznania, że zażalenie na postanowienie z dnia 12 maja 2014 r. obarczone jest brakiem formalnym, uzasadniającym jego odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności postępowania z powodu orzekania w pierwszej instancji przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że art. 94 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przewidywał możliwość przeniesienia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zasięgnięciu opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości, w której dotychczas (przed reformą sądownictwa administracyjnego) pełnił służbę, z pozostawieniem mu prawa do wynagrodzenia i tytułu przysługującego sędziemu Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okresie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Za zgodą sędziego takie przeniesienie było możliwe również na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego do wojewódzkiego sądu administracyjnego w miejscowości innej niż ta, w której sędzia dotychczas pełnił służbę. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie skład sądu orzekającego, który wydał zaskarżone postanowienie był sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podstawę odrzucenia zażalenia z uwagi na nieusunięcie braków formalnych stanowi natomiast przepis art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie zasadnie wezwano A.Z.do nadesłania odpisów zażalenia. Niedopełnienie zaś tego obowiązku we wskazanym przez Sąd siedmiodniowym terminie skutkować musiało odrzuceniem zażalenia, czego wnioskodawca – prawidłowo pouczony o skutkach uchylenia się od nadesłania odpisu – był świadomy. Sąd pierwszej instancji zobligowany był zatem, na mocy art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., odrzucić zażalenie. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawem.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.