Postanowienie NSA z 15 listopada 2005 r., II OZ 993/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2005r. sygn. akt II SA/Kr 1562/04 o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 października 2004r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zgody na zalesienie gruntu postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1562/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przyznania skarżącemu W. Ł. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał m.in., iż dochód skarżącego wraz z małżonką wynosi łącznie 1607,30 zł, co oznacza, że jest w stanie ponieść koszty postępowania sprowadzające się obecnie do konieczności uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył W. Ł., podnosząc, że wskazane dochody "zaledwie wystarcza na pokrycie miesięcznych opłat, lekarstw, wydatków związanych ze zdrowiem (m.in. zastrzyki), zabiegi oraz wyżywienia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazał, że nie dysponuje wystarczającymi środkami finansowymi na poniesienie kosztów postępowania, gdyż wskazany dochód umożliwia w pełni poniesienie takich wydatków bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Ocenie tej nie można zarzucić, że jest niesłuszna.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Występując ze skargą wszczynającą postępowanie przed sądem administracyjnym skarżący powinien się liczyć, że będzie ponosił koszty postępowania, a w szczególności powinien zaoszczędzić niezbędne środki finansowe na ponoszenie opłat sądowych. Osiąganie stałych dochodów umożliwia bowiem planowanie wydatków, nawet jeżeli dochody nie są znaczne.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.