Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 108/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek I. K. złożony w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...]. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...], Rej. Dec. [...] cofającą I. K. pozwolenie na broń palną myśliwską.
W ocenie Sądu I instancji z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania zaskarżonej decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd I instancji dodał, że to na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Tymczasem skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, jedynie lakonicznie wyjaśnił, że cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską pozbawi go dochodów, które przeznacza na leczenie żony. Nie wskazał jednak, jakie dochody osiągał z tytułu polowań, jakie to miało przełożenie na ilość zakupionych leków dla żony oraz jaki był stosunek osiąganych z tytułu polowań kwot w zestawieniu z osiąganymi przez skarżącego dochodami.
W zażaleniu z dnia 24 czerwca 2013 r. I. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył wspomniane postanowienie w całości oraz wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że Sąd I instancji całkowicie niezasadnie wymaga od skarżącego udowodnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż art. 61 p.p.s.a. nie wymaga aby podmiot wnoszący o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zobowiązany był udowadniać przesłanki uzasadniające jej wstrzymanie, a ciąży na nim jedynie obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek. Skarżący twierdzi, że uprawdopodobnił te okoliczności, wskazując, że jest członkiem koła łowieckiego i że z tego tytułu osiąga dochody, które przeznacza na leczenie żony, a cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską spowoduje, że nie będzie osiągał dochodów. Skarżący nie pamięta jakiego rzędu to były kwoty, stanowiły one jednak znaczącą pomoc.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie I. K. nie zasługuje na uwzględnienie i jako takie podlega oddaleniu.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku, bada natomiast zasadność zastosowania w konkretnym przypadku tzw. ochrony tymczasowej do czasu oceny przez Sąd legalności aktu administracji w ramach głównego postępowania sądowoadministracyjnego i wydania w tym zakresie stosownego orzeczenia. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Przenosząc powyższe uwagi o ogólnym charakterze na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W zażaleniu skarżący podnosi, iż na podmiocie wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ciąży jedynie obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. istotnie zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie to nie może jednak z reguły opierać się na samych – niczym nie popartych - twierdzeniach strony. Trudno bowiem tylko na ich podstawie, niezobrazowanych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym ani dowodowym, ustalić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony.
Skarżący we wniesionym środku zaskarżenia powołuje się w szczególności na spowodowaną cofnięciem pozwolenia na broń palną myśliwską utratę dochodów z tytułu członkowstwa w kole łowieckim, które przeznacza na leczenie chorej żony. Sytuacja ta jednak w żaden sposób nie została przez skarżącego udokumentowana, tak by mogła przekonać Sąd o konieczności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji. Skarżący nie wskazał nawet kwot uzyskiwanych z tytułu polowań ani ich udziału w osiąganych dochodach. W konsekwencji brak powyższych danych w połączeniu z niedołączeniem stosownych dokumentów do wniosku uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki.
W świetle powyższego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
- s. Małgorzata Jaśkowska