Uzasadnienie
Pismem z 26 lipca 2014 r. W.W. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę Wojewody Wielkopolskiego z 16 czerwca 2014 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia.
Zarządzeniem z 27 sierpnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).
Skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie. Wskazał, że wpis stanowi "szkodę" dla niego, a nie dla organu administracji. Wyjaśnił, że sprawa dotyczy działania organów samorządowych i nie jest to postępowanie "prywatno-skargowe".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stały w sprawach z zakresu skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu właśnie w tej wysokości. Przedmiotem skargi jest bowiem decyzja Wojewody Wielkopolskiego utrzymującą w mocy decyzję Starosty Poznańskiego z 15 kwietnia 2014 r., którą organ wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Jest to więc niewątpliwie sprawa z zakresu budownictwa. Przepisy rozporządzenia nie pozwalają na zmianę wysokości wpisu i są dla sądu wiążące.
Podkreślić należy, że zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu. Wyjątki od tej zasady w odniesieniu do określonych podmiotów zostały przewidziane w art. 239 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), jednak przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Kolejnym wyjątkiem od zasady obowiązku ponoszenia kosztów sądowych jest instytucja zwolnienia od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy, jednak rozstrzygnięcie w tym przedmiocie wymaga wystąpienia przez stronę ze stosownym wnioskiem. W niniejszej sprawie skarżący nie wystąpił o przyznanie prawa pomocy.
Zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Jednym z podstawowych zadań sądownictwa administracyjnego jest rozstrzyganie sporów do jakich dochodzi między obywatelem, a organami administracji publicznej w związku z władczymi rozstrzygnięciami tych organów. Wydanie przez organ rozstrzygnięcia (w tym przypadku decyzji), które zostaje następnie objęte skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie powoduje, że postępowanie to staje się wolne od kosztów. Zasadą jest bowiem, że to strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne (a więc wnosząca skargę) ponosi koszty związane z udziałem w tym postępowaniu (art. 199 p.p.s.a.). Jednym z kosztów sądowych jest wpis sądowy od skargi (art. 212 § 1 w związku z art. 211 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.