Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1276/13 Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącej D. Z. z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania.
W uzasadnieniu zarządzenia Przewodniczący wskazał, że "postanowieniem" [winno być "zarządzeniem"; k. 40-42 akt sądowych] z 18 kwietnia 2014 r., III SA/Kr 1276/13 referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wniosek D. Z. (dalej skarżąca) o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W terminie do wniesienia sprzeciwu skarżąca wniosła pismo, w którym domagała się przedłużenia terminu w sprawie "wyłudzeń przeciwko R.".
Zarządzeniem z 17 czerwca 2014 r. skarżącą wezwano do wyjaśnienia czy pismo z 12 maja 2014 r. stanowi sprzeciw od zarządzenia z 18 kwietnia 2014 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na niniejsze wezwanie skarżąca nadesłała pismo wraz z trzema zdjęciami. W treści niniejszego pisma nie wyjaśniła, czy jej pismo z 12 maja 2014 r. stanowi sprzeciw od zarządzenia z 18 kwietnia 2014 r.
Sąd I instancji zaznaczył, że w związku z faktem, że pismu skarżącej z 12 maja 2014 r. nie można było nadać dalszego biegu w skutek niewyjaśnienia jego charakteru procesowego i w związku z tym orzekł o pozostawieniu niniejszego pisma bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wywiodła D. Z. wnosząc "o zabezpieczenie w aktach tego zażalenia. Wnoszę o zwolnienie od kosztów sądowych. Nastąpiło wyłudzenie przez R.: testamentów od W. R., co spowodowało tragedię. Doprowadzenie do małżeństwa z chęci osiągnięcia korzyści materialnych jest karane i ścigane z urzędu." Nadto wskazała, że "chodzi o zadośćuczynienie i naprawienie wyrządzonych szkód powstałych."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na podstawie § 2 art. 49 ppsa, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący lub wyznaczony sędzia zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie skarżąca po doręczeniu jej zarządzenia z 18 kwietnia 2014 r. złożyła do Sądu I instancji pismo z 12 maja 2014 r., z treści którego nie wynikało jednoznacznie żądanie strony. Stanowiło ono w zasadzie wyraz woli skarżącej do przedłużenia terminu do wniesienia dokumentów w sprawie wyłudzeń. Wobec tego, że pismo to zostało nadesłane bezpośrednio po otrzymaniu przez skarżącą zarządzenia z 18 kwietnia 2014 r., zarządzeniem z 17 czerwca 2014 r. zasadnie wezwano skarżącą do sprecyzowania tego pisma przez wskazanie, czy stanowi ono sprzeciw od zarządzenia z 18 kwietnia 2014 r., zakreślając 7-dniowy termin i nadając rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zarządzenie z 17 czerwca 2014 r. nie budzi zastrzeżeń co do żądania, terminu i rygoru niewykonania wezwania. Przesyłkę Sądu I instancji, zawierającą owo wezwanie, prawidłowo doręczono skarżącej, która 11 lipca 2014 r. osobiście pokwitowała jej odbiór (k. 67 akt sądowych).
Mimo tego skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu I instancji i nie sprecyzowała swego żądania. Skarżąca w piśmie z 17 lipca 2014 r. oświadczyła jedynie, że została oszukana przez R., okradziona z dóbr osobistych, praw i dochodu. Do niniejszego pisma dołączyła dowód zniszczenia, kradzieży w postaci 3 zdjęć.
W związku z powyższym, skoro skarżąca w zakreślonym terminie nie sprecyzowała pisma z 12 maja 2014 r., to Przewodniczący w oparciu o art. 49 § ppsa zasadnie orzekł o pozostawieniu tego pisma bez rozpoznania. Zaskarżone zarządzenie należy zatem uznać za prawidłowe.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.