Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 274/10, odrzucił zażalenie M. J. na postanowienie z dnia 11 lutego 2011 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że wyrokiem z dnia 30 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] grudnia 2009 r., znak [...], w przedmiocie przekazania wniosku do organu właściwego.
W dniu 15 grudnia 2010 r. M. J. wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku.
Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 lutego 2011 r. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia, oraz o wymogu sporządzenia go przez pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym pod rygorem odrzucenia.
Skarżący wniósł osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie z 11 lutego 2011 r.
Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Skoro skarżący pomimo pouczenia o przymusie adwokacko-radcowskim i konsekwencjach jego niezachowania wniósł zażalenie sporządzone osobiście, nie powołując się na posiadanie przewidzianych prawem kwalifikacji, Sąd I instancji zażalenie odrzucił.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Pomimo skierowanego do skarżącego prawidłowego pouczenia o tym warunku zażalenie wniesione przez M. J. nie czyni zadość wymogowi przymusu adwokacko-radcowskiego, skarżący sporządził je bowiem osobiście. Ustawodawca wprowadzając w cytowanym przepisie wymóg sporządzenia środka odwoławczego przez prawnika profesjonalistę, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie, która nie zgadza się z zapadłym w jej sprawie orzeczeniem sądu pierwszej instancji, pomocy prawnej ze strony osób posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą.
W tym miejscu wskazać trzeba, że zasadnie skarżący zwrócił uwagę w zażaleniu, że postanowieniem z 21 grudnia 2010 roku ustanowiono dla niego pełnomocnika, który miał być wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie, jednak nie otrzymał on zawiadomienia o imiennym przydzieleniu radcy prawnego.
Z akt sprawy wynika, że zarządzenie o doręczeniu postanowienia z 21 grudnia 2010 r. skarżącemu i Okręgowej Izbie Radców Prawnych wykonano w ten sposób, że skarżącemu wysłano odpis postanowienia 27 grudnia 2010 r., natomiast do Okręgowej Izby Radców Prawnych odpis postanowienia wysłano 3 czerwca 2011 r., a doręczenie nastąpiło 8 czerwca 2011 r. Takie działanie Sądu niewątpliwie stanowi uchybienie, które jednak nie ma wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Zauważyć bowiem trzeba, że w sytuacji sporządzenia osobiście przez stronę zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, sąd ma obowiązek jego odrzucenia.
Niedopełnienie warunku wynikającego z art. 194 § 4 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu. Sporządzenie zażalenia osobiście przez stronę stanowi zatem nieusuwalną wadliwość tego zażalenia. Z powyższego wynika, że tego stanu rzeczy nie mogłoby zmienić ewentualne działanie pełnomocnika.
Natomiast omówione wyżej uchybienie Sądu, które w rezultacie opóźniło znacznie możliwość zastępowania strony przez profesjonalnego pełnomocnika, może mieć znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, który to wniosek został złożony pismem z dnia 27 czerwca 2011 r.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.