Uzasadnienie
W dniu 10 lutego 2006 r. M. i J. R. wnieśli skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego 16 stycznia 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu. W skardze zamieszono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", zgodnie z którym sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie sądu do pozytywnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie wystarcza samo powtórzenie treści cytowanego wyżej przepisu, ponieważ uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. Skarżący nie uzasadnili, że planowana inwestycja może spowodować trudne do odwrócenia skutki jak również nie stwierdzili, ze zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli A. i J. R. podnosząc, iż rozpoczęcie budowy przez B. i Z. S. na podstawie wydanego pozwolenia na budowę, spowoduje trudne do odwrócenia skutki powodujące konieczność przeprowadzenia kolejnych postępowań administracyjnych, zmierzających do uzyskania, w wyniku rozbiórki budynku, stanu pierwotnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie nie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Przepis art. 61 § 3 ppsa daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji lub postanowienia jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.
Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek strony skarżącej, to jest ona obowiązana do wykazania, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niej skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że stanowisko Sądu I instancji jest w pełni zasadne, bowiem w sprawie niniejszej skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że "wniosek o wstrzymanie wykonania wydanych przez organy orzekające w sprawie decyzji administracyjnych w całości jest uzasadniony niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Odwołanie się jedynie do tego rodzaju stwierdzeń nie może być uznane za uzasadnione wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w zażaleniu stwierdzić należy, że obawy skarżących, dotyczące niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wzniesienia tego obiektu przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie są uzasadnione. Wzniesienie obiektu na podstawie decyzji, która może ulec usunięciu z obrotu prawnego w wyniku rozpoznania skargi przez Sąd może spowodować straty, jednak byłyby to straty wyłącznie inwestora. Inwestor rozpoczynając budowę na podstawie decyzji zaskarżonej do Sądu administracyjnego działa na własne ryzyko, godząc się tym samym na skutki takiego działania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i z tej przyczyny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa.