Uzasadnienie
Pismem z 5 kwietnia 2024 r. B.J. i J.J. wnieśli skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 549/20 w sprawie ze skargi J.J. na pismo Prezydenta Miasta Oświęcimia z 18 marca 2020 r. nr FP.3120.3.64.2020.VIII.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi na przewlekłość postępowania podlegały odrzuceniu.
Wprowadzając instytucję skargi, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r. poz. 75 ze zm., dalej: u.s.p.p.), prawodawca sformułował wymogi, jakie winna ona spełniać. Skarga ta winna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 6 ust. 1 ustawy). W dalszej kolejności normodawca określił kolejne wymogi, tj. żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p.), a także przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.). Jeżeli skarga nie spełnienia ustawowo określonych wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy, Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków, o czym stanowi art. 9 ust. 1 przywołanego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny, analizując skargi sformułowane w piśmie z 5 kwietnia 2024 r., stwierdza, że spełniają one jedynie wymóg wyrażony w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p., tj. odnoszący się do żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy. Skargi te nie spełniają jednakże warunku określonego w pkt 2 tego przepisu, tj. przytoczenia okoliczności uzasadniających wskazane żądanie. Sformułowanie odnoszące się do naruszenia prawa i postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o podanej sygnaturze nie może być uznane za spełniające wymóg określony w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, albowiem nie precyzuje okresów, w których Sąd pozostawał w zwłoce i nie podejmował czynności możliwych do realizacji na określonym etapie bądź też podejmował czynności o charakterze zbędnym.
Skarżący nie spełnili ustawowo określonego wymogu, formułując jedynie bardzo ogólne określenie. Lektura całego uzasadnienia wniesionych pism o tożsamej treści ostatecznie nie pozwoliła na ustalenie, którego konkretnie czasookresu dotyczy stan rzekomej przewlekłości w sprawie I SA/Kr 549/20.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skarg na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.