Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 11/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 18 października 2023 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając ten wyrok w całości. Tym samym pismem wniosła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: "p.p.s.a") w zw. z art. 193 p.p.s.a., o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości decyzji organów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na mocy odesłania zawartego w art. 193 p.p.s.a.
W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać – akceptowany przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – pogląd kładący nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. przykładowo postanowienia NSA: z 20.8.2018 r., sygn. akt II FSK 1837/18; z 14.11.2018 r., sygn. akt I FSK 1223/17; z 20.11.2018 r., sygn. akt II FZ 638/18; z 21.10.2020 r., sygn. akt I GSK 1277/20 – CBOSA). Skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Uzasadnienie zgłoszonego żądania powinno zatem zawierać opis okoliczności decydujących o potrzebie zastosowania tymczasowej ochrony sądowej.
W świetle powyższych uwag wniosek Skarżącej nie mógł odnieść zamierzonego przez nią rezultatu. Żądanie Skarżącej powinno zawierać w istocie argumentację tj. konkretne dane, twierdzenia, wyliczenia kosztów utrzymania potwierdzonych dokumentacją źródłową wskazującą na rzeczywiste ryzyko powstania znacznej szkody majątkowej w następstwie wykonania decyzji podatkowej. Zadaniem strony jest bowiem przedstawienie spójnego i wyczerpującego obrazu sytuacji materialnej i kondycji finansowej, w sytuacji, gdy tego rodzaju okoliczności mają przesądzać o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca jednak nie odniosła się do przedmiotowego wniosku w uzasadnieniu pisma, a tym samym nie wskazała okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.