Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 11 lipca 2024 r., I SA/Rz 167/24, oddalił skargę Z. O. (dalej: "Skarżący’’) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 27 grudnia 2023 r., nr SKO.4141/70/2023, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Wielopole Skrzyńskie z 9 czerwca 2023 r., nr RBF.3120.1,13.2022/2023, orzekającej o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego jako prezesa zarządu Z. Sp. z o. z siedzibą w W. (dalej:,,Spółka’’), wraz z tą Spółką, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2023 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. Wniosek ten Skarżący uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku na skutek prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, które może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że Skarżący w swoim wniosku domaga się wyłącznie wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zasadniczo orzeczenie o wstrzymaniu wykonania w pierwszej kolejności dotyczy zaskarżonego aktu, a w dalszej kolejności innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Nie ma jednak podstaw, aby uznawać tą regułę za bezwzględną w tym znaczeniu, że nie jest możliwe wstrzymanie wyłącznie innego aktu niż zaskarżony, o ile został on wydany w granicach tej samej sprawy (por. postanowienia NSA: z 12 grudnia 2013 r., I OSK 2861/13, z 16 stycznia 2014 r. II OZ 1231/13). Decydujące powinno być to jaki jest charakter i przedmiot decyzji kwestionowanej przez stronę skarżącą, domagającą się ochrony tymczasowej. Dlatego sam fakt, że strona wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, nie może być przyczyną oddalenia takiego wniosku. W tej sprawie o odmowie zastosowania omawianego środka ochrony tymczasowej zdecydowały inne względy.
Wymaga wskazania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego w tej sprawie wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 24 czerwca 2024 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sąd wskazał, że Skarżący domagając się wstrzymania wykonania decyzji, nie przytoczył jakichkolwiek okoliczności pozwalających zweryfikować, czy w istocie w przypadku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji de facto stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W niniejszym wniosku Skarżący dodał jedynie, że domaga się wstrzymania decyzji,,z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku Skarżącego na skutek prowadzonego przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, które może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków". Wyjaśnił, że,,nabiera to szczególnego znaczenia w obecnie istotnie trudnej sytuacji majątkowej skarżącego, w której dalsze prowadzenie egzekucji komorniczej może prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w złożonym wniosku Skarżący nie wykazał, że zachodzi realna możliwość zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Kolejny raz, wniosek Skarżącego nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową i majątkową, które pozwoliłyby uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Skarżący nie powołał żadnych konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania wykonania wskazanej decyzji.
Przypomnieć należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Oznacza to, że obowiązkiem Skarżącego było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. W rozpoznawanej sprawie, Skarżący nie uzasadnił wystarczająco wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawił dowodów na jego poparcie.
Jednocześnie wskazać należy, że sam fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego nie może być utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r., II FZ 128/15). Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.