Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 grudnia 2018 r., I SA/Kr 1278/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek skargi K.B., S.B. i W.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 11 września 2018 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie.
W skardze kasacyjnej skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wskazanie, że SKO podejmie, przy pomocy dostępnych środków dowodowych, czynności zmierzające do wyjaśnienia i udokumentowania okoliczności doręczenia przesyłek, w tym również, jak wynika z uzasadnienia całości wyroku, przesłuchanie A.G., która miała doręczać te przesyłki.
Powyższe może mieć wpływ na wynik sprawy w następujący sposób. A.G. jest pracownikiem organu pierwszej instancji i zna przebieg niniejszego postępowania. Nie można wykluczyć, że A.G. w oparciu o stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku i w pismach skarżących, w jakiś sposób dostosuje swoje zeznania do treści wyroku i pism. W ocenie skarżącego, na tym etapie sprawy, czyni to dowód z jej przesłuchania bezużyteczny dla ustalenia okoliczności doręczeń
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zarządzeniem z 5 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) skierował sprawę na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmuje się, że art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Inna jest natomiast sytuacja, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego. Wówczas przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji, który formalnie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, ale w ocenie strony przyjęte ustalenia są w określonym zakresie błędne (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).
Twierdzenie więc strony skarżącej, na podstawie błędnie sformułowanego zarzutu kasacyjnego, że dopuszczony dowód z przesłuchania doręczyciela, jest bezużyteczny, z formalnego punktu widzenia nie może być merytorycznie rozważany.
Na marginesie postawionego zarzutu należy zauważyć, że uzasadnienie sądu pierwszej instancji nie tylko uwzględnia wszystkie ustawowe przesłanki jakie powinno spełniać pisemne uzasadnienie, ale odnosi się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy w sposób wszechstronny, wnikliwy i wyczerpujący. Nie zawiera żadnych uchybień, które pozwalałyby na jego kwestionowanie, w tym również w zakresie zawartych w nim wskazań co do dalszego postepowania.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.
sędzia NSA Bogusław Dauter sędzia NSA Stanisław Bogucka sędzia del. WSA Mirella Łent