Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 324/24 oddalił skargę K. B. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 2 kwietnia 2024 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
Skarżący, wniósł na ww. wyrok skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, z późn. zm., dalej p.p.s.a.) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego występują przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż jej natychmiastowe wykonanie spowodowałoby nadmierne obciążenie zagrażające stabilności sytuacji finansowej skarżącego oraz dobrostanowi jego rodziny. Zdaniem skarżącego istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, gdyż wykonanie decyzji, bez możliwości wcześniejszego przeprowadzenia pełnej oceny legalności tej decyzji przez sąd, mogłoby doprowadzić do zajęcia jego wynagrodzenia, a w konsekwencji do popadnięcia w stan niewypłacalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będącą formą tymczasowej ochrony sądowej udzielonej stronie postępowania stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony sądowej.
W związku z powyższym, aby wniosek mógł być uwzględniony, strona powinna poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Niezbędne jest, wykazanie we wniosku, szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty, stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje, jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy, możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego.
Artykułowana w ramach wniosku, obawa dotycząca niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i narażania skarżącego na brak płynności finansowej, nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja o zajęciu środków finansowych, co do zasady ma charakter odwracalny.
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że wniosek skarżącego nie zawierał argumentacji wystarczającej do udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wykazał we wniosku okoliczności, że wykonanie kwestionowanej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama wysokość ciążącej na skarżącym należności, choćby mogła być subiektywnie uznana za znaczącą, nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, okoliczność ta powinna być zestawiona z materiałem źródłowym obrazującym sytuację finansową (majątkową).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.