Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 566/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w N. M. (dalej: "Skarżąca", "Strona"), oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: "SKO", "Organ") z dnia 26 lutego 2021 r. uchylającą do ponownego rozpatrzenia decyzję Wójta Gminy M. (dalej: "organ I instancji") w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżąca wniosła o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie WSA do ponownego rozpoznania sprawy oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego. Dodatkowo Skarżąca wniosła o przyznanie radcy prawnemu G. I. od Skarbu Państwa kosztów zastępstwa prawnego, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącej z urzędu.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70, dalej: "u.p.o.l."), poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania:
- a) art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U.
z 2020 r., poz. 1325, ze zm.; dalej: "o.p.") oraz art. 180 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niezebranie materiału dowodowego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie,
- b) art. 187 § 1 o.p., poprzez brak wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego,
- c) art. 191 o.p., poprzez brak rzetelnego zbadania całego materiału dowodowego i w rezultacie jego dowolną ocenę,
- d) art. 121 § 1 o.p. oraz art. 124 o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania stron, przez wybiórczą i tendencyjną ocenę materiału dowodowego,
- e) art. 210 § 4 o.p., poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz wymaganego uzasadnienia stanu faktycznego, które to naruszenia przepisów postępowania przez stronę przeciwną miały wpływ na wynik sprawy.
Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Treść i forma skargi kasacyjnej, w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej jej autor przywołał jednostki redakcyjne p.p.s.a. oraz o.p. w związku z postępowaniem wymiarowym w sprawie podatku od nieruchomości, podnosząc bardzo ogólnie sformułowane zarzuty naruszenia art. 122 o.p., art. 180 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p., art. 121 § 1 o.p., art. 124 o.p., oraz art. 210 § 4 o.p.
Należy przypomnieć, że przedmiotem niniejszej sprawy, było oddalenie skargi na decyzję SKO uchylającą do ponownego rozpatrzenia decyzję organ I instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r., a spór dotyczył miedzy innymi kwestii, czy w stosunku do Skarżącej znajdzie zastosowanie zwolnienie w danym podatku z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., odnoszące się do zajęcia nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.
W niniejszej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej z przepisów prawa materialnego przywołano jedynie jednostkę redakcyjną w postaci art. 1 § 1 i 2 u.p.o.l. Ani w petitum skargi kasacyjnej, czy w jej uzasadnieniu w ogóle nie przywołano przepisu o zwolnieniu z podatku od nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., odnoszącego się do zajęcia nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, jak również brzmienia (treści) przepisów prawa, zawartych w opisanych wyżej jednostkach redakcyjnych przepisów prawa, ani też nie przedstawiono sposobu ich rozumienia. Wskazanych przepisów w przywołanych wyżej jednostkach redakcyjnych (art. 122 o.p., art. 180 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p., art. 121 § 1 o.p., art. 124 o.p., oraz art. 210 § 4 o.p.), w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono do elementów stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez (brak prawniczych argumentacji i wywodów).
W zakresie wyżej opisanych oraz innych uchybień zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
- s. Mirella Łent s. Jolanta Sokołowska s. Sławomir Presnarowicz (spr.)