Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 846/22, M.S. (dalej: Skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 maja 2022 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
Uzasadniając zgłoszone żądanie Skarżący argumentował, że wykonanie ww. decyzji może prowadzić do nieodwracalnych dla Skarżącego skutków lub niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody w tym m.in. do utraty zgromadzonych przez niego środków na rachunku bankowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na mocy odesłania zawartego w art. 193 p.p.s.a.
W orzecznictwie za ugruntowany należy uznać – akceptowany przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – pogląd kładący nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (zob. przykładowo postanowienia NSA: z 20.8.2018 r., II FSK 1837/18; z 14.11.2018 r., I FSK 1223/17; z 20.11.2018 r., II FZ 638/18; z 21.10.2020 r., I GSK 1277/20 – CBOSA). Skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Uzasadnienie zgłoszonego żądania powinno zatem zawierać opis okoliczności decydujących o potrzebie zastosowania tymczasowej ochrony sądowej.
W świetle powyższych uwag wniosek Skarżącego nie mógł odnieść zamierzonego przez nią rezultatu. Żądanie Skarżącego nie zawierało w istocie argumentacji (konkretnych danych, twierdzeń czy dokumentacji źródłowej) wskazującej na rzeczywiste ryzyko powstania znacznej szkody majątkowej w następstwie wykonania decyzji podatkowej. Ogólne stwierdzenia, że wszczęcie egzekucji spowoduje niebezpieczeństwo uszczerbku w majątku Skarżącego nie uprawdopodabniało zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zadaniem strony jest bowiem przedstawienie spójnego i wyczerpującego obrazu sytuacji materialnej i kondycji finansowej, w sytuacji, gdy tego rodzaju okoliczności mają przesądzać o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody.
Na tle rozpatrywanej sprawy rezygnacja z wszechstronnego uzasadnienia zgłoszonego żądania jest tym bardziej niezrozumiała, że zbliżony w brzmieniu wniosek Skarżącego był już uprzednio przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W postanowieniu z 16 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 846/22, Sąd ten odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując jako zasadniczy powód rozstrzygnięcia nieprzedstawienie przez Skarżącego sytuacji materialnej w kontekście przesłanek tymczasowej ochrony sądowej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.