Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 8 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.sp. z o.o. z siedzibą w T.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 8 grudnia 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. (sygn. akt III SA/Wa 411/22). Wyrok wraz z uzasadnieniem dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.
Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wniosła spółka zaskarżając ów wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- I. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 2, art. 191, art. 194 § 3, art. 195 - 197 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wskutek nieprawidłowej realizacji przez Sąd pierwszej instancji kontroli decyzji SKO, wyrażającej się w pełnej aprobacie ustaleń poczynionych przez SKO (i uprzednio Burmistrza Z.) obejmujących w szczególności:
- a) wskazania istnienia przesłanki trwałego związania z gruntem hali namiotowej położonej w Z, podczas gdy ta hala namiotowa nie jest w żaden sposób przytwierdzona do podłoża, tylko się na nim opiera własnym ciężarem.
- b) uznaniu za prawidłową - głównie w oparciu o opinię biegłego Leopolda Kruszki - tezę o spełnieniu przez halę w Z. wszystkich wymogów ustawowych zawartych w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kwalifikujących halę jako budynek stanowiący samodzielną podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, podczas gdy skarżąca w toku postępowania administracyjnego i postępowania przed Sądem I instancji wykazała błędne ustalenia i wnioski poczynione przez biegłego, zatem opinia nie powinna być samodzielnym i jedynym dowodem w sprawie,
- c) popełnieniu szeregu niezgodnych z prawdą twierdzeń w zakresie stanu faktycznego, które wskazują na brak wystarczająco dokładnego zbadania sprawy, w szczególności poprzez stwierdzenie że:
- - przedmiotem rozpoznania jest sprawa hali namiotowej w Trębkach Nowych, która w rzeczywistości w ogóle nie pojawia się w zaskarżonej decyzji i nie była objęta niniejszym postępowaniem.
- - według skarżącej hale namiotowe posiadają stopy betonowe, do których przymocowana jest konstrukcja stalowa (pkt. 11 str. 5 uzasadnienia), kiedy w rzeczywistości Skarżąca nigdy takiego stanowiska nie przedstawiła oraz faktycznie hale namiotowe nie posiadają stop betonowych, do których przymocowana jest konstrukcja stalowa;
- - "słupy przymocowane są do wylewki, na stałe związane z gruntem, stanowiącej fundament płytowy i równocześnie posadzkę hali", kiedy takie stwierdzenia nie wynikają z materiału dowodowego np. opinii biegłego. Żadna z hal nie posiada słupów przymocowanych do wylewki (pkt 17 str.9);
- 2) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez błędne uznanie, że w stanie faktycznym sprawy przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. zwalniały organy podatkowe z prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie składanych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych (tj. przesłuchanie świadków), którego celem byłoby ustalenie w jakim celu wykorzystywana jest hala namiotowa w Z. oraz ustalenia przez jak długo jej właściciele zamierzają korzystać z hali, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu I i II instancji.
- II. Przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.:
- a) art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na ich niewłaściwym łącznym zastosowaniu, na skutek akceptacji opodatkowania hali podatkiem od nieruchomości, mimo że hala w Z. nie jest trwale związana z gruntem oraz nie posiada własnego fundamentu, a zatem nie wypełnione zostały ustawowe kryteria przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości,
- b) art. 3 pkt 2 i pkt 5 prawa budowlanego poprzez błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że hala namiotowa jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości,
- c) art. 3 pkt 3 prawa budowlanego w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez dokonanie błędnej wykładni zwrotu "trwałego związania z gruntem", a w efekcie nieprawidłowego przyjęcia, że "trwale związanym z gruntem" jest obiekt, którego konstrukcja jest stabilna i opiera się siłom przyrody.
Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1) rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie, 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym koszów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183§ 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), z wyjątkiem wskazanych w art. 183§ 2 p.p.s.a. przypadków nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a.
W sprawie niniejszej nie podniesiono zarzutów:
1.naruszenia art. 188§ 1 ustawy Ordynacja podatkowa – o.p. (rozstrzyganie wniosków dowodowych), 2.naruszenia art. 198§ 1 o.p. (dowód z oględzin), 3.naruszenia art. 190§ 1 i 2 o.p. (zawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań, świadków, dowodu z oględzin, dowodu z opinii biegłego i prawa do udziału w tych czynnościach dowodowych).
Wadliwie wskazane zostały następujące zarzuty kasacyjne:
1.art. 195 o.p. posiada 3 różne punkty, nie sprecyzowano, którego punktu dotyczy zarzut,
- 2. art. 196 o.p. posiada 4 różne paragrafy, art. 197 trzy różne paragrafy - nie sprecyzowano, którego paragrafu dotyczy dany zarzut.
W skardze kasacyjnej nie podniesiono również zarzutu naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. (uzasadnienie wyroku).
Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa ani też obowiązku uzupełniać wniesionej skargi kasacyjnej, poprawiać skargę kasacyjną, domyślać się normatywnego oznaczenia zarzutów kasacyjnych.
W postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcie ad meritum opierało się przede wszystkim na opinii biegłego powołanego przez organy podatkowe. Biegły wykonał opinię (między innymi) na podstawie przeprowadzonych oględzin, natomiast postępowanie administracyjne w tym zakresie nie zostało – jak wcześnie wywiedziono – zakwestionowane zarzutami kasacyjnymi.
Ze sprawy nie wynika natomiast, że opinia drugiego rzeczoznawcy przedstawiona przez stronę skarżącą została wykonana na podstawie, stanowiących element niniejszego postępowania, oględzin, w których uczestniczyć mógł też przedstawiciel organów podatkowych. Procesowe zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji opinii biegłego wykorzystanej przez organy podatkowe w ustalaniu i ocenie stanu faktycznego sprawy – w przedstawionym powyżej stanie sprawy przedstawionej kasacyjnie do sądu administracyjnego drugiej instancji nie naruszało prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku. Opinia biegłego dotyczyła niewątpliwie obu spornych obiektów i żaden z nich nie został pominięty w przedmiocie sprawy.
Skarżący nie wywiódł również zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a., nie mniej jednak ocenić można i należy stwierdzić, że niezakwestionowane kasacyjnie uzasadnienie jest na tyle wszechstronne i dokładne w zakresie odtwarzania stanu faktycznego sprawy, że spełnia wystarczająco wymogi wymienionego przepisu normującego postępowanie sądowe. Z uzasadnienia tego natomiast – w świetle treści i zaniechań skargi kasacyjnej – wynika, że organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji nie naruszyły zasad swobodnej oceny dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł natomiast dopuścić dowodu z wydruku przedstawionych na rozprawie zdjęć. Ocena tych fotografii, to jest przede wszystkim ich merytorycznego znaczenia dla sprawy, wymagałaby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania właściwego rzeczoznawcy, to jest działania przekraczającego, normującego postępowanie przed sądami administracyjnymi, art. 106§ 3 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej wskazany został przepis art. 3 pkt 5 ustawy prawo budowlane (p.b.). Przywołany przepis stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.
Dla rozstrzygnięcia sprawy mogłoby – ewentualnie – mieć znaczenie: czy sporne obiekty nie stanowią przekrycia namiotowego, o którym mowa expressis verbis w art. 3 pkt 5 p.p. Przeprowadzenie tej oceny, która polegałaby na analizie subsumcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego w postaci art. 3 pkt 5 p.b., byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby wzmiankowany w zarzucie przepis i jego naruszenie posiadały uzasadnienie w treści skargi kasacyjnej (uzasadnienie skargi), do czego, jak już wcześnie podniesiono, zobowiązuje art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa ani też obowiązku uzupełniać wniesionej skargi kasacyjnej o prawidłowe, pełne jej uzasadnienie ani też uzasadnienia tego się domyślać. Uzasadnienie w zakresie ewentualnego zarzutu naruszenia prawa materialnego powinno co najmniej wskazywać adekwatność treści wskazywanej regulacji prawnej do sprawy oraz ocenę subsumcją po wymienioną normę stanu faktycznego w rozpoznanej indywidualnej sprawie, czego co do zasady zastąpić nie może powoływanie się na wyroki w innych sprawach.
Z tych powodów, w świetle treści i odzwierciedlonego zakresu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że nie zakwestionowała ona skutecznie ocen faktycznych i prawnych zaskarżonego wyroku.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.
- s. Krzysztof Winiarski s. Jacek Brolik s. Jolanta Sokołowska.