Uzasadnienie
- 1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 766/19, Wojewódzki
Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. G. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 15 marca 2019 r. nr SKO.Pod./4140/175/2019, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
- 2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik, na podstawie art. 173 § 1, art. 174 i art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z poźn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 ust. 1 pkt. c) p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który w sprawie zebrany został z naruszeniem art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 180 § 1 o.p. oraz art. 197 i art. 198 o.p. tj. nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ds. oszacowania wartości i stanu nieruchomości lub co najmniej oględzin nieruchomości w celu ustalenia przedmiotu opodatkowania;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej: u.p.o.l.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przedmiotu opodatkowania bez wyjaśnienia wątpliwości co do rodzaju nieruchomości, co doprowadziło do wadliwego ustalenia wysokości łącznego podatku od nieruchomości za 2016 r.
W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: uchylenie ww. wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Biorąc pod uwagę treść skargi kasacyjnej należy wskazać, że granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Sąd ten jest bowiem władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wymienione (wyartykułowane) w skardze kasacyjnej. Nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie czy uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawianie występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki NSA: z 8 maja 2014 r., I GSK 1005/12; z 2 września 2014 r., II OSK 435/13; z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14; z 19 listopada 2014 r., I FSK 1367/13; z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13).
W kontrolowanej sprawie skarżący w ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskazał na wydanie wyroku w oparciu o niepełny materiał dowodowy, który w sprawie zebrany został z naruszeniem art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 197 i art. 198 o.p. Zarzucił nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. oszacowania wartości i stanu nieruchomości lub co najmniej oględzin nieruchomości w celu ustalenia przedmiotu opodatkowania.
Wskazane przepisy wyznaczają reguły postępowania dowodowego w postępowaniu podatkowym. Nakazują organom podatkowym podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, nakazują też dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać biegłego w celu wydania opinii, może też w razie potrzeby przeprowadzić oględziny.
W ramach stawianych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił jednak, jakie okoliczności faktyczne wymagały w sprawie wyjaśnienia, a organy podatkowe nie podjęły działań w tym zakresie. Ogólnikowe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że: "W przypadku bowiem kwestionowania rodzaju nieruchomości, wielkości nieruchomości, organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego ds. szacowania wartości i stanu nieruchomości lub co najmniej przeprowadzić w tym zakresie dowód z oględzin czego jednak nie uczynił", nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ustalenie treści zarzutu.
Skarżący nie podaje bowiem w zakresie jakiej nieruchomości kwestionuje jej rodzaj i wielkość. W związku z tym sąd kasacyjny nie ma możliwości odniesienia się do przedstawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się treści zarzutów skargi kasacyjnej i zastępować skarżącego w ich formułowaniu.
Konsekwentnie nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. uzasadnianych brakiem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub oględzin.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.
SWSA(del.) Bogusław Woźniak SNSA Jacek Pruszyński SNSA Sławomir Presnarowicz [pic]