Uzasadnienie
UZASDNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1093/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę L.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 26 lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej.
Od powyższego wyroku pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 138 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w postaci oznaczenia osoby Skarżącego "Le" zamiast "L.", co skutkowało wydaniem orzeczenia do osoby niebędącej stroną postępowania.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niezgodności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem. Jako że sentencja wyroku adresowana jest do "Le. M.", natomiast w uzasadnieniu jest mowa o "L. M.";
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p.") poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów, tj. ich nieprawidłowego zastosowania przez organ podatkowy i błędnego ustalenia, że nie zachodzi przesłanka do umorzenia przynajmniej części należności podatkowych;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 187 § 1 O.p., art. 122, art. 124, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., które to naruszenia miało wpływ na wynik sprawy poprzez: brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, braku prawidłowej oceny przesłanek skutkujących stosowaniem art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zwłaszcza nieprawidłowej oceny sytuacji Skarżącego (w tym sytuacji zdrowotnej i majątkowej), faktu zakupu przez niego akcji, jak i faktów wynikających z orzeczeń dotyczących choroby zawodowej Skarżącego i prawa do renty, oraz braku stwierdzenia przekroczenia granic uznania administracyjnego organu, a także w następstwie niezebrania i niewyjaśnienia całego materiału dowodowego, w tym nieustalenia w sposób właściwy aktualnego stanu majątkowego i zdrowotnego Skarżącego, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków Skarżącego, prowadzącym w konsekwencji do naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 O.p.
Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie dla pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.: "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ administracji nie zażądał jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z treścią 67a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.
W rozpoznawanej sprawie słusznie na podstawie ww. przepisu uznał sąd pierwszej instancji, że strona skarżąca nie wskazała we wniosku o umorzenie zaległości podatkowej żadnych nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie. Prawidłowo wskazano w toku postępowania, że skarżący chociaż nie uzyskuje żadnych dochodów to jednak posiada majątek o znacznej wartości i realizuje wydatki niezbędne do swojego utrzymania. Zatem uregulowanie zaległości podatkowej było możliwe bez zagrożenia egzystencji Skarżącego, a pomniejszenie wpływów budżetowych poprzez umorzenie tej zaległości byłoby sprzeczne z interesem publicznych i naruszałoby zasadę równości opodatkowania w stosunku do tych podatników, którzy terminowo i w pełnej wysokości wypełniają swoje zobowiązanie podatkowe.
Skarżący nie uregulował ciążących na nim obowiązków publicznoprawnych z powodu wcześniejszego przeznaczenia środków uzyskanych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego na inne cele niż zapłata podatku, pomimo obiektywnej możliwości przeznaczenia uzyskanych pieniędzy na zapłatę należnego podatku. Należy podkreślić, że zasadnie uznał sąd pierwszej instancji, iż "o ile przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży na remont domu, czy to na bieżące utrzymanie jest uzasadnione, to za nieuzasadnione z punktu widzenia konieczności wypełniania obowiązków publicznoprawnych uznać należy przeznaczenie znacznej części uzyskanych środków na zakup akcji".
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że zarówno organ I, jak i II instancji prawidłowo ustaliły, że brak jest przesłanek do przyznania Skarżącemu wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 138 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w postaci oznaczenia osoby Skarżącego "Le.", zamiast "L.", ponieważ art. 138 p.p.s.a. zgodnie z treścią którego sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu, jest przepisem prawa procesowego, a jego naruszenie stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej, wyłącznie gdy ma wpływ na wynik sprawy.
Natomiast w rozpoznawanej sprawie błędne podatnie imienia w sentencji wyroku nie spowodowało wątpliwości co tego, kto jest stroną postępowania, ponieważ wskazano w niej także nazwisko skarżącego, oraz numer i przedmiot zaskarżonej decyzji. Więc niniejsza zmianę należy uznać za oczywistą omyłkę.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 i art. 248 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265).
Sędzia NSA Dominik Gajewski Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz Sędzia WSA del. Marek Kraus