Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 2387/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną D.[...] sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 1265/13 w sprawie ze skargi wymienionej Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 20 września 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010r. oddala skargę kasacyjną.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 1265/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 20 września 2013 r., na podstawie której określono Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.
Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji wskazał m.in., że błędnie przyjęto, że gruntami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., mogą być również grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i oznaczone symbolem R, pomimo, że nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.
Pismem z dnia 18 maja 2021 r. D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w S. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 2387/14.
Jako podstawę wznowienia wskazano art. 272 § 1 p.p.s.a., w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401).
Wskazując jako podstawę art. 279 p.p.s.a w zw. z art. 282 § 2 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, poprzez uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2014 r., I SA/Lu 1265/13 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez tenże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wywołanego skargą o wznowienie postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak było podstaw do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania sądowego.
Strona skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 270 w zw. z art. 272§ 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Zgodnie z art. 272§ 1 p.p.s.a.: Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Niniejsza skarga o wznowienie postępowania sądowego odnosi się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., wydanego w sprawie (sygn. akt) SK 39/19. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, co następuje: Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Na podstawie art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Z przywołanej regulacji konstytucyjnej wynika obowiązywanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego erga omnes, a więc także w relacji do organów podatkowych. Jak trafnie rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2021 r, wydanym w sprawie (sygn. akt) III FSK 895/21: Mimo, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zapadł na tle sprawy ze skargi konstytucyjnej osoby fizycznej, w zakresie przyjętej przez Trybunał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) ma on uniwersalne znaczenie. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną.
Regulacja prawna art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowiła (współ)podstawę prawną decyzji podatkowych wydanych w sprawie, ocenianej następnie przez sądy administracyjne obu instancji. Sąd pierwszej instancji uchylił jednak decyzji organu podatkowego odnosząc się w uzasadnieniu wyroku weryfikująco - krytycznie względem organów podatkowych w przedmiocie ustaleń i ocen dotyczących spornych co do opodatkowania gruntów, w tym w zakresie ich związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Objęty ekspresis verbis skargą o wznowienie postepowania wyrok nie przesądził w sprawie ad meritum, potwierdził natomiast zasadność uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji podatkowej i przekazania sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia. Stosowanie w sprawie regulacji prawnej wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2016 r., II FSK 2387/14, przesądzone.
Na skutek wymienionego wyroku, oddalającego skargę kasacyjną od wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję podatkową, sprawa procesowo wraca do administracyjnego postępowania podatkowego, w którym właściwy organ podatkowy, jako gospodarz sporu prawnego, powinien ocenić stosowanie w sprawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – również w kontekście treści obowiązującego powszechnie, a więc wiążącego także organy podatkowe wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19.
Z tych powodów, na podstawie art. 282§ 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę o wznowienie postępowania sądowego oddalił.
- s. NSA Paweł Borszowski s. NSA Jacek Brolik s. del. WSA Bogusław Woźniak