Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 września 2021 r., sygn. akt III FSK 4225/21

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością C. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku (pismo zatytułowane jako,,Kasacja") pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie tym nie przytoczono jakichkolwiek podstaw kasacyjnych, a także nie zawarto wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Na mocy art. 176 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;

1. 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
2. 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany; ponadto na mocy art. 176 § 2 P.p.s.a. powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Jak z kolei stanowi art. 177a P.p.s.a., jeśli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a. innych, niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przepis ten wyłącza zatem możliwość uzupełnienia braków w zakresie przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, a to oznacza, że takie braki stanowią podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej a limine, jako niedopuszczalnej, co na podstawie art. 178 P.p.s.a. winien uczynić wojewódzki sąd administracyjny, a co może także uczynić na podstawie art. 180 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny.

W skardze kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie nie przytoczono żadnej podstawy kasacyjnej, to jest nie wymieniono jakiegokolwiek przepisu określonego aktu prawnego, który został naruszony w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; również uzasadnienie skargi kasacyjnej, którego zadaniem powinno być wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach przytoczonej podstawy kasacyjnej, nie odwołuje się do żadnego przepisu prawa, ani nawet nie przedstawia żadnej argumentacji prawnej. Tak sporządzona skarga kasacyjna nie spełnia więc wymogów określonych w art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a zatem podlega odrzuceniu bez wzywania jej autora do usunięcia stwierdzonych braków. Uczynić to powinien Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ale skoro tak się nie stało, czyni to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 P.p.s.a., orzekając zarazem na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.