Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej: "WSA") z 2 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Po 594/21, którym oddalono skargę R. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 28 kwietnia 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie kluczowe jest to, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, a w związku z tym instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której stanowi art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), nie może znaleźć w niej zastosowania. Postanowienie organu dotyczy odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie takiego aktu nie zmieniłoby w żaden sposób sytuacji Skarżącej, bowiem nie spowodowałoby ono, że doszłoby do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Negatywny, odmowny, charakter rozstrzygnięcia podjętego przez organ, powoduje, że nie wywołuje ono skutków w rozumieniu, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym nie sposób wstrzymać wykonania zaskarżonego postanowienia. Analogiczny pogląd NSA wyraził w postanowieniach z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt III FZ 679/21 oraz z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III FZ 265/22.
Dodatkowo tylko wyjaśnić można, że że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w tym przepisie, to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie uzasadnienie wniosku nie spełnia powyższych wymogów. Skarżąca w żaden sposób sformułowanego wniosku o wstrzymanie nie uzasadniła.
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.