Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 472/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Spółka jawna (dalej: skarżąca lub spółka) z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu (dalej: SKO) z dnia 17 kwietnia 2018 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Skargę kasacyjną wywiodła skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1) na podstawie w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a) art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuzasadnione i nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną postępowania administracyjnego, gdyż nie posiada interesu prawnego w ustaleniu, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości położonej w R., przy ul. K. [...],
- b) art. 3 ust. i pkt.2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez jego niezastosowanie pomimo oświadczenia skarżącej, iż jest samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości;
- 2) naruszenie przepisów postępowania w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.), przejawiające się niezastosowaniem przez Sąd I instancji tych przepisów w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo iż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 127 O.p., które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez m.in. niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie w toku postępowania słusznego interesu skarżącej, prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, nie udzielanie pełnej informacji co do obowiązujących w przedmiotowej sprawie przepisów prawa, nie uwzględnienie oświadczeń składanych przez skarżącą w toku postępowania, nie zebranie pełnego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności poprzez zakwestionowanie wyjaśnień skarżącej oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego.
Spółka wniosła o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego została oddalona. W rozpoznanej sprawie kluczowa dla wyniku sprawy jest regulacja zawarta w art. 165a § 1 O.p., gdyż to na tej podstawie prawnej organ odmówił wszczęcia postępowania we wnioskowanym przez skarżącą zakresie, tj. w przedmiocie określenia na jej rzecz zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. Jednak w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia tego przepisu, a brak tego zarzutu czyni bezprzedmiotowym odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Uznanie bowiem danego zarzutu za zasadny byłoby równoważne z naruszeniem w art. 165a § 1 O.p., bo świadczyłoby o odmowie wszczęcia postępowania z naruszeniem tego przepisu, a wobec braku zarzutu jego naruszenia jest to niemożliwe.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Z przepisu tego wynika, że granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreśla strona wnosząca skargę kasacyjną wskazując, które przepisy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej, z wyjątkiem nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Owo związanie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.
Ponieważ skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, ustanowiono obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
- s. B. Woźniak s. J. Brolik s. J. Sokołowska