Uzasadnienie
- 1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 155/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. (dalej: Skarżąca, Agencja) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 5 stycznia 2022 r., nr SKO/41/P-279/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
- 2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła Skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- 1. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 614 ze zm., dalej jako u.a.m.w.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że strona Skarżąca posiada status przedsiębiorcy i w zakresie nałożonych w drodze ustawy zadań publicznych prowadzi działalność gospodarczą, a także, iż Skarżąca jako państwowa osoba prawna jest w każdym przypadku w zakresie powierzonego przez Skarb Państwa mienia przedsiębiorcą, w sytuacji, gdy dopiero realizacja zadań przez Agencję jako przedsiębiorcę, uaktualnia jej status jako przedsiębiorcy,
- 2. prawa materialnego w postaci przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą w rezultacie mogący być przedsiębiorcą decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystywania nieruchomości i faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej,
- 3. art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 r., Nr 173, poz. 1807 ze zm., dalej: u.s.d.g.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przekonaniu, że w rozumieniu wskazanego art. 4 u.s.d.g. Skarżąca jest przedsiębiorcą wykonującym we własnym imieniu działalność gospodarczą, w sytuacji gdy Skarżąca nie spełnia przesłanek potrzebnych do uznania jej za przedsiębiorcę,
- 4. art. 2 u.s.d.g. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 7 oraz art. 7 ust. 2 u.a.m.w. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w jej rozumieniu Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w zakresie w jakim uznaje Agencję za podmiot prowadzący działalność we własnym imieniu, gdy tymczasem samo potencjalne wykonywanie działalności gospodarczej przez Agencję występuje w kontekście upoważnienia ustawowego w zakresie zawężonym jedynie do potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa,
- 5. prawa materialnego w postaci art. 7 ust. 1 pkt 7 u.a.m.w. w związku z ust. 2 tegoż przepisu, poprzez nieuwzględnienie, że działalność prowadzona przez Agencję kwalifikowana jest przez wynikające stamtąd ograniczenie, w postaci jej wykonywania w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa.
- II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: o.p.), w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o. p. polegającej na obowiązku ustalenia przez organ stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w sytuacji gdy w sprawie nie dokonano wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w związku z tym brak podstaw do stwierdzenia, czy okoliczność uznania, iż Agencja winna zapłacić podatek od nieruchomości w stawkach jak dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, została udowodniona.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Ponadto w powołaniu na art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Pełnomocnik SKO w Jeleniej Górze w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz organu od Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Przychylił się do wniosku Skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Ponadto pismem z 5 maja 2023 r. przedstawił dodatkową argumentację przemawiającą za uznaniem wyroku Sądu pierwszej instancji za prawidłowy.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Spór w sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania nieruchomości posiadanych przez Agencję podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek, przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, skupia się zatem na wykładni i zastosowaniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Zgodnie z tym przepisem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy dokonując wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uwzględniły wnioski wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej".
Sąd pierwszej instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzielił stanowisko zaprezentowane m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2021 r. o sygn. akt: III FSK 895/21, III FSK 897/21, III FSK 898/21 i III FSK 899/21, że mimo, iż Trybunał Konstytucyjny orzekał na tle sprawy osoby fizycznej, ww. wyrok ma także duże znaczenie dla opodatkowania nieruchomości należących do innych podmiotów. W ww. orzeczeniach wskazano, że jest to tzw. wyrok interpretacyjny, w którym Trybunał stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w określonym jego rozumieniu. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zawarta w sentencji wyroku wypowiedź odnosi się do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną.
Różnicowanie w tym względzie podatników nie znajdowałoby żadnego uzasadnienia z punktu widzenia zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Problem związku, czy też braku związku z prowadzeniem działalności gospodarczej nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność, dotyczy nie tylko osób fizycznych, ale także osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych.
W sprawie dostrzeżono, że Agencja jest podmiotem, którego działalność nie ma jednolitego charakteru. Zadania Agencji reguluje (od 1 października 2015 r.) ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego. Jako agencja wykonawcza w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (art. 5 u.a.m.w.) realizuje ona zadania własne i zlecone. Do zadań własnych Agencji należy: gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym Agencji, w tym obrót z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa; obrót mieniem, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury; przejmowanie i nabywanie mienia; uporządkowanie stanu prawnego mienia; prowadzenie ewidencji mienia, w tym mienia Skarbu Państwa, powierzonego lub użyczonego Agencji do zagospodarowania; dokonywanie remontów budynków i lokali mieszkalnych i użytkowych oraz internatów, a także związanej z nimi infrastruktury; prowadzenie działalności gospodarczej; sporządzanie projektu i korekty trzyletniego planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego i przedstawianie go Ministrowi Obrony Narodowej do zatwierdzenia; budowanie domów mieszkalnych; wytwarzanie, przechowywanie i obrót materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym; użytkowanie lasów przekazanych Agencji na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach lub niniejszej ustawy; współpraca z przedsiębiorcami wykonującymi zadania w dziedzinie obronności i bezpieczeństwa państwa w zakresie realizacji obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa; prowadzenie działań marketingowych i promocyjnych; realizacja zadań w zakresie inwestycji budowlanych i zakupów nieruchomości oraz ulepszeń posiadanych zasobów mienia, w tym spłaty zobowiązań wraz z kosztami ich obsługi zaciągniętych na te cele, oraz zakupów innych środków trwałych, a także wartości niematerialnych i prawnych na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa (art. 7 ust. 1 u.a.m.w.).
Prezes Agencji oraz dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wykonują zadania własne i zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, a w ramach wykonywania tych zadań wydają decyzje administracyjne (art. 17 ust. 2 i 3 u.a.m.w.).
Agencja jest zatem podmiotem realizującym zadania z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej, jak i podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Skoro w funkcjonowaniu Agencji można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. sam fakt prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez nią nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Nieruchomości będące w posiadaniu Agencji, które nie mają związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, nie mieszczą się w tej definicji. Takie stanowisko przyjęły również w kontrolowanej sprawie organy podatkowe. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2 i art. 4 u.s.d.g. Przepis art. 4 ww. ustawy zawiera definicję przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w art. 2 zawarto natomiast definicję działalności gospodarczej. Trzeba zauważyć, że na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzenie działalności gospodarczej nie musi wiązać się ze statusem przedsiębiorcy. W analizowanym przepisie ustawodawca obok "przedsiębiorcy" wskazał także na "inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą". Są to podmioty prowadzące działalność gospodarczą, które nie mają formalnego statusu przedsiębiorcy (wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej). Takim przykładem jest też Agencja, która może prowadzić działalność gospodarczą (np. por. wyrok NSA z 4 marca 2021 r., III FSK 895/21). Odnośnie uznania Skarżącej za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, okoliczność ta wynika wprost z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.a.m.w. Przepis ten stanowi bowiem, że do zadań własnych Agencji należy prowadzenie działalności gospodarczej.
Przepis art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. wyjaśniając pojęcie działalności gospodarczej wskazuje, że jest to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), z zastrzeżeniem ust. 2 (nie ma znaczenia w sprawie). Z art. 2 u.s.d.g. wynika, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Każda zatem działalność, odpowiadająca powyższej definicji, bez względu na formę organizacyjną podmiotu, który ją wykonuje, jest uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu u.s.d.g.
W zaskarżonej decyzji SKO w Jeleniej Górze wskazało, że Skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu u.s.d.g., w jej przypadku występują bowiem wszystkie znamiona takiej działalności. Kolegium zauważyło, że Skarżąca ma szczególną pozycję w polskim systemie prawnym, gdyż jest państwową osobą prawną utworzoną na mocy ustawy. Prowadzenie działalności gospodarczej jest jedynym z obszarów jej funkcjonowania. Działalność prowadzona przez ten podmiot w zakresie zarządzania (gospodarowania) nieruchomościami ma charakter zorganizowany, co wynika z przyjętej formy organizacyjno-prawnej jej funkcjonowania oraz posiadania określonej struktury organizacyjnej. Cechuje się też stałością i ciągłością związaną z wykonywaniem przypisanych zadań, a więc nie ma wymiaru jednorazowego, okazjonalnego. Nadrzędnym celem funkcjonowania Skarżącej nie jest zarobkowość, jednak podejmowane działania charakteryzują się racjonalnością ekonomiczną (art. 54 ust. 1 u.a.m.w.).
Chociaż, jak zauważono w skardze kasacyjnej, Skarżąca zgodnie z art. 29 ust. 1 u.a.m.w. otrzymuje dotację podmiotową z części budżetu państwa na jej utrzymanie, gdy planowane do pozyskania środki z działalności nie byłyby wystarczające na pokrycie kosztów działalności, to należy przyjąć, że w pierwszej kolejności koszty działalności pokrywa z uzyskiwanych przychodów (art. 30 ust. 2 u.a.m.w.).
Nie ma podstaw by uznać, że działania podejmowane przez Agencję, które spełniają warunki z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 2 u.s.d.g nie mają charakteru działalności gospodarczej tylko z tego powodu, że wykonuje je Skarżąca. Prowadzenie działalności gospodarczej jest jednym z zadań Agencji, a przychody z działalności gospodarczej są wymienione obok innych źródeł przychodów Agencji, zaś sam fakt wykonywania przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą również zadań publicznych, nie ma w tym zakresie znaczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do dyskryminacji pozostałych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na rynku obrotu nieruchomościami.
Nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 7 ust. 2 u.a.m.w. Zgodnie z tym przepisem zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7, 9, 11 i 15, Agencja realizuje w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa. Skarżąca nie wyjaśniła, w jaki sposób okoliczność ta ma wpływać na ocenę kwestii prowadzenia działalności gospodarczej. Nadto, jak wskazał organ, zgodnie z wyjaśnieniami Agencji z 29 czerwca 2021 r. nieruchomości położone na terenie Jeleniej Góry, poza przeznaczonymi na zakwaterowanie żołnierzy i ich rodzin, nie były bezpośrednio związane z obronnością państwa.
W kwestii sposobu określenia "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, w kontekście przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21 stwierdzając, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
- 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub
- 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub
- 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: - są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo - mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Stanowisko to podziela również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.
W rozpatrywanej sprawie, organy obu instancji, przy ustaleniu zakresu przedmiotowego opodatkowania nieruchomości (gruntów i budynków) rozgraniczając grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą od innych przedmiotów opodatkowania jako pozostałych albo od niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, uwzględniły konsekwencje płynące z powoływanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19. Z treści decyzji wynika, że organy wskazywały na wypełnienie uniwersalnych i obiektywnych kryteriów decydujących o takiej klasyfikacji wypracowanych w orzecznictwie sadow administracyjnych. Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, podane w decyzjach kryteria charakteryzujące działalność podatnika jako podmiotu dokonującego obrotu nieruchomościami, właściwe innym podmiotom będącym profesjonalistami na rynku nieruchomości, w powiazaniu z konkretnymi nieruchomościami znajdującymi się w posiadaniu Agencji nie budzą wątpliwości.
Przyjęte podstawy do stwierdzenia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą obejmowały: podejmowanie wobec gruntów i budynków czynności przygotowawczych do sprzedaży jak: wycena, ogłoszenia o sprzedaży; organizowanie samej sprzedaży w drodze przetargu, wprowadzenie gruntów i budynków do ewidencji środków trwałych oraz rozliczanie przychodów oraz kosztów ich uzyskania z prowadzonej sprzedaży. Podejmowane przez Agencję czynności w zakresie znajdujących się w jej zasobach nieruchomości obejmowały sprzedaż, wynajem lub dzierżawę. Równocześnie z drugiej strony odgraniczone zostały od opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek te budynki/grunty, które nie wykazywały związku z działalnością gospodarczą Agencji, albowiem dotyczyły gospodarki mieszkaniowej i internatowej oraz przebudowy, remontów zasobów mieszkaniowych i internatowych. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie tych kryteriów.
Przeprowadzone w postępowaniu czynności i będące ich następstwem ustalenia faktyczne, co do zaistnienia związku gruntów i budynków z działalnością gospodarczą odpowiadają wymogom wynikającym z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Zarzuty dotyczące braku związku konkretnych nieruchomości z działalnością gospodarczą zostały podniesione dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z akt sprawy wynika, że wymienione nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych Skarżącej. Nadto w piśmie z 29 czerwca 2021 r. Skarżąca wskazała nieruchomości położone pod wskazanymi adresami, które były przeznaczone do najmu lub sprzedaży, oferowane do najmu lub sprzedaży, zostały sprzedane, bądź, w stosunku do których sporządzono operaty szacunkowe. Argumentację skargi kasacyjnej w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zatem za nieuzasadnioną.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
Paweł Dąbek Jacek Brolik Jacek Pruszyński[pic]