Uzasadnienie
W skardze o wznowienie postępowania zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1378/22, pełnomocnik Skarżącego zawarł na podstawie art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniosek o wstrzymanie wykonania ww. orzeczenia tego Sądu, "a w konsekwencji wydanych uprzednio decyzji, gdyż ich realizacja w sposób oczywisty skutkować będzie niepowetowaną szkodą dla Skarżącego". W uzasadnieniu żądania nie wskazano dalszej argumentacji uzasadniającej zastosowanie wnioskowanej instytucji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek w zakresie wstrzymania wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie, zaś w zakresie decyzji organów obu instancji – jako niedopuszczalny – podlega odrzuceniu.
Celem wykazania przesłanek zawartych w hipotezie art. 284 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności stanowiących podstawę wniosku, niemniej zainteresowany winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których podkreślano, że podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku (podobnie jak w przypadku analogicznej instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a.) jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z opisanymi przesłankami oraz dokumentami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z omawianego przepisu. Sąd musi dysponować wyczerpująco przedstawionymi, wiarygodnymi twierdzeniami pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie podołał ciążącemu nań obowiązkowi uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 284 p.p.s.a., co uniemożliwiło tutejszemu Sądowi możność zastosowania przywołanego przepisu.
Odnosząc się do tej części wniosku, która traktuje o objęciu wstrzymaniem wykonania również decyzji organów obu instancji, należy wyjaśnić, że sprawa zarejestrowana pod sygn. III FSK 924/24 i obecnie rozpoznawana dotyczy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, zaś jej przedmiotem nie jest akt administracyjny, ale wyłącznie prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego, w tym przypadku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym kontekście, o ile możliwe jest co do zasady stosowanie ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., ilekroć przedmiotem postępowania sądowego jest akt administracyjny określony w art. 61 § 1 ustawy, o tyle w postępowaniu wywołanym skargą o wznowienie postępowania sądowego, którego substratem zaskarżenia jest prawomocne orzeczenie sądu, możliwości takiej nie ma. Z tego względu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji organów podatkowych, co wobec niedopuszczalności takiego wniosku wymuszało zastosowanie sankcji jego odrzucenia.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie do art. 284 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, zaś w punkcie 2 rozstrzygnięcia orzekł o odrzuceniu wniosku w zakresie decyzji organów obu instancji, jako podstawę prawną przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a.